إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٨٨

يا أحمد ٦: دوستى با من دوستى با فقرا است زيرا آنها دوستان من ميباشند، و بمجالس ايشان حاضر شو و ايشان را با خود دوست كن و طرح الفت و مودت بينداز، و از ثروتمندان دورى كن و بمجالس ايشان داخل نشوى (زيرا در اثر همنشينى با آنها بدنيا راغب و غافل از ياد من خواهى شد).

يا أحمد ٦: لباسهاى زينت و نرم مپوش و طعامهاى رنگارنگ را ميل مكن و خوابگاه خود را نرم و لطيف منما زيرا نفس آدمى جايگاه هر شرّ و رفيق هر بديست بنوعى كه تو او را بطاعت خدايت ميكشانى و او تو را بمعصيت وامى‌دارد، چون: بگناه راغب و مايل‌تر است تا اطاعت اوامر و نواهى خداى عز و جل! و طغيان ميكند هر وقت سير شد! و شكايت ميكند هر گاه گرسنه بماند! و غضب ميكند هر گاه فقير شود! و تكبر ميكند هر گاه ثروتمند شد! و فراموش ميكند (مرا) زمانى كه (بر قومى رئيس و) بزرگ شد! و غافل ميگردد (از من) هر وقت ايمن (از بلا و حوادث) شد! و نفس انسانى همقرين شيطان است، و شبيه است به شترمرغ كه (مانند شتر در خوراك) بسيار ميخورد و ليكن بار نميبرد (نفس هم نعمت خدا را ميخورد و ليكن اطاعت او را نميكند) و مانند دفلى‌[١] است كه رنگش زيبا و ليكن طعمش تلخ.

يا أحمد ٦: دنيا و مردم دنيا خواه را دشمن بدار، و دوستدار آخرت و مردم آن باش، گفت: بار إلها مردم دنيا كيانند و نشانه اهل آخرت چيست؟ فرمود: دنيا خواه كسى است كه خواب و خوراك و خنده و خشمش زياد است، و طالب دنيا هر چقدر ثروت داشته باشد باز از كمى‌

[١]. دفلى كذكرى، گياهيست تلخ كه بفارسى خر زهره مينامند.