إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤ - باب بيست و دوم در فضيلت نماز شب و آثار آن
و آخرين را منادى ندا كند و گويد: پيش آيند كسانى كه نيمههاى شب از خوابگاه خود دور ميشدند و پروردگار را ميخواندند و از خشم و غضبش ترسناك و برحمتش اميدوار بودند، پس جمعى پيش روند و قبل از مردمان ديگر بجايگاههاى خود روند، و بعد از آنها بحساب مردم رسيدگى نمايند.
و روايت شده از آن حضرت كه در جنّات عدن اسبانيست داراى زينهاى ياقوت و زبرجد و بالهاى بلند و نه سرگين مياندازند و نه بول ميكنند، بر آنها سوار ميشوند اولياء اللَّه و در بهشت ميگردند، پس اهل بهشت گويند: اى برادران ما با انصاف با ما رفتار نكرديد (كه شفاعت كنيد تا ما نيز بمقام شما برسيم) سپس گويند: پروردگارا چگونه شده است كه اينها باين مقام رسيدهاند؟ فرشته از وسط عرش جواب گويد كه: آنان شبها براى عبادت مىايستادند و شما بخواب بوديد و روزه ميگرفتند و شما نميگرفتيد، و صدقه ميدادند و شما نميداديد و بخيل بوديد، و بسيار ياد خدا مينمودند و شما سستى و كاهلى ميكرديد، و هميشه از خوف خدا ميگريستند و نسبت بديگران مهربانى ميكردند.
و منقول است كه خداوند سبحان فرمود بحضرت داود ٧ هنگام مناجاتش را: اى داود در تاريكى شب و سحرگاهان استغفار كن و طلب عفو و بخشش نما، اى داود گاهى كك تاريكى شب تو را فرا گرفت نظر بارتفاع ستارگان آسمان كن و تسبيح مرا بگو و بسيار ياد من بنما تا ياد تو كنم. اى داود متقين و پرهيزكاران شبها را نميخوابند بلكه بنماز مشغولند و روزها را بپايان نميرسانند مگر بذكر من، اى داود عارفين