إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣١ - باب بيست و چهارم در جهاد في سبيل الله

نيايد (در دنيا و آخرت) و اگر بنده‌اى از يك امتى از خوف خدا بگريد هر آينه خداوند بسبب گريه او آن امت را نجات دهد (از گرفتاريهاى دنيوى و عذاب اخروى).

و فرمود: هر كس براى گناهان خود بگريد آمرزيده شود، و هر كه از ترس جهنم بگريد خداى مهربان او را پناه خواهد داد، و هر كه از شوق بهشت گريه كند خداوند او را ساكن در آن گرداند و امانش دهد از فزع بزرگ قيامت، و هر كه بگريد از خوف خدا محشور فرمايد خداوند او را با پيغمبران و صديقان و شهيدان و صالحان، و چه بسيار نيكو رفيقانى هستند ايشان.

و فرمود: گريه از خوف خدا كليد رحمت و علامت قبولى اعمال و سبب اجابت دعا است.

و فرمود: هر گاه بنده‌ئى از خوف خدا گريست فرو ميريزد از او گناهان همانند فرو ريختن برگ درختان (در فصل خزان) تا گاهى كك ديگر هيچ گناهى نداشته باشد مانند روزى كه از مادر متولد شده.

باب بيست و چهارم در جهاد في سبيل اللَّه‌

در فضيلت و نتيجه آن خداى سبحان ميفرمايد: وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا[١] آن كسانى كه مجاهده (با كفار و نفس أماره) كنند و بسوى ما آيند محققا آنها را براه معرفت و لطف خويش هدايت ميكنيم.

و فرمود: لكِنِ الرَّسُولُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ‌

[١]. ٦٩- العنكبوت