إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٣ - باب بيست و چهارم در جهاد في سبيل الله

بزرگى است كه آدمى را بكارهاى زشت و ناروا سخت وامى‌دارد مگر آنكه خدا بلطف خاص خود مرا حفظ فرمايد.

و فرمود: آن حضرت بهترين جهاد سخن حق گفتن است نزد سلطان (و رئيس) جائر و ظالم، و هر كه اصلاح حال و سلامتى خود را بخواهد بايد مجاهده با نفس كند در همه احوال خاصه زمانى كه نفس مخالفت نمايد با قرآن و سنت و آداب پيغمبر و أئمه معصومين صلوات اللَّه عليهم أجمعين.

و فرمود: حضرت أمير المؤمنين ٧ هيچ مؤمنى داخل در صبح و شام نميشود مگر آنكه نفس امّاره‌اش او را بشك و ترديد مياندازد.

و مرويست كه مردى از بنى اسرائيل شبى بخواب رفت و از نماز و عبادت شب باز ماند، چون از خواب بيدار شد نفس خود را ملامت كرد و گفت: اى نفس بواسطه تو است كه من از عبادت پروردگارم باز ماندم، پس خطاب رسيد بحضرت موسى كه بگو ببنده ما براى مجاهده و ملامت كردنت با نفس نوشتيم براى تو ثواب يك صد سال عبادت را.

پس سزاوار است براى هر عاقلى اينكه مجاهده با نفس خود كند، و قيام نمايد بحقوق واجبه الهى و هميشه راه سلامت را پيش گيرد زيرا هر كه چنين باشد خداوند هم او را كمك فرمايد، چنان كه ميفرمايد: وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا[١] آنان كه مجاهده (با نفس) كنند و بسوى ما آيند هر آينه راه معرفت و سلامت را بآنها بشناسانيم، و هر كه بخواهد از شر شيطان محفوظ بماند بايد مجاهده با نفس كند و او را تحت محاسبه دقيق درآورد، همانند كسى كه حساب دقيق را از شريك خود

[١]. ٦٩- العنكبوت