إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٥ - باب بيست و پنجم در عزلت و گوشهنشينى

كردن و آنچه را كه نبايد بشنود (مانند كلمات زشت و سخنان شك و ترديدآور و غنا و موسيقى) نميشنود (زيرا حفظ كردن شخص خود را از اين گونه معاصى در بين مردم مشكلست)، و دورى از مردم علامت انس با خدا است و عزلت يكى از علامات تقرّب بپروردگار است.

و روايت شده از سفيان الثورى‌[١] كه گفت روزى اذن دخول گرفتم كه وارد شوم بر حضرت صادق ٧ چون اذن يافتم وارد شدم ديدم آن حضرت در سردابى (زير زمينى) هستند كه دوازده پله داشت، عرضكردم: يا بن رسول اللَّه ٦ شما در چنين مكانى ميباشيد با اينكه مردم احتياج بشما دارند، فرمود اى سفيان روزگار فاسد شده و احوال برادران دگرگون گرديده و نظر مردم (از حق و حقيقت) برگشته براى اين جهت گوشه‌نشينى را اختيار كردم، اى سفيان آيا چيزى (از اسباب نوشتن) همراه دارى كه آنچه را ميگويم بنويسى؟ گفتم آرى، فرمود:

بنويس اين اشعار را.

جزع مكن از تنهائى و زندگى انفرادى بلكه خود را به آن عادت بده زيرا فاسد شده‌اند برادران بنوعى كه برادرى فقط بتملّق و چاپلوسى‌

[١]. سفيان بن سعيد بن مسروق الثورى( بفتح المثلثه) الكوفى از اصحاب و مشاهير فقهاء عامه است و روايات در مذمتش بسيار وارد شده و در سنه ٩٥ يا ٩٧ متولد گرديده و در سنه ١٦١ در بصره وفات كرد.