إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦٦ - باب سى و يكم در فضيلت حزن
معصيت و نافرمانى او را كردهام.
و از علائم حياكننده از خدا اين است كه او را نه بينند در أمرى كه از آن حيا ميكند.
و روايت شده كه خداى عز و جل وحى فرمود بحضرت عيسى ٧ يا عيسى موعظه كن مردم را، و مواقعى كه آنها را موعظه نميكنى از من حيا كن (و سخنان لغو و بيهوده نگو).
و علامت سفيهان پنج است، كمى حيا، و خشكى چشم (كه از خوف خدا نميگريند)، و رغبت بدنيا، و طول أمل، و قساوت قلب.
و مرويست كه خداى تعالى فرموده: با انصاف رفتار نمينمايد با من بنده من! زيرا مرا ميخواند و دعا ميكند و من شرم دارم كه او را ردّ كنم و دعايش را مستجاب ننمايم، و ليكن او شرم نميكند از من و معصيت و نافرمانى مرا مينمايد.
و نهايت و حقيقت حيا آن است كه قلب آدمى توجه داشته باشد كه خداوند اطلاع كامل از حال او دارد و چشم بهمزدنى از نظر خدا غايب نميتوان شد، و هر گاه بندهئى در موقع گناه كردن معتقد باشد كه خداوند او را مىبيند هر آينه بسيار كم حيا است و جاهل است بقدرت پروردگار، و اگر معتقد نباشد كه او را مىبيند پس او كافر است.
باب سى و يكم در فضيلت حزن
خداوند در فضيلت آن و مدح حضرت يعقوب ٧ فرموده: