إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦٨ - باب سى و يكم در فضيلت حزن

آنهم مخفى است (كه نميداند بچه علت و سبب و چه موقع خواهد مرد) و اعمال او بالتمام ثبت و ضبط ميگردد، و بيشتر اوقات پيرو هواى نفس و بنده شهوتش بوده، و رنج و زحمت ميكشد و اموالى را جمع مينمايد كه فائده آن نصيب شوهر زن او (بعد از مردنش، و وارث ديگر) مى‌شود، و در تمام عمر در تعب و مرارت است حتى در اوقات لذت و خوشيش و گرفتار دشمنان است مانند نفس أماره و شيطان و طول أمل و عائله كه از او طلب معاش و مخارج روزانه مينمايند، و برخورد ميكند بافرادى كه باو حسادت ميورزند، و همسايگانى كه باو اذيت ميكنند، و بستگانى كه او را از راه حق باز ميدارند و هر آن انتظار مردن او را مى‌برند.

و همه اينها را سيد اوصياء ٧ جمع فرموده در فرمايش خود چنان كه ميفرمايد: روزگار با سرعت ميگذرد و مردم سخت در غفلتند، بخدا قسم رسوا نموده مرگ لذات و نعمتهاى دنيا را، و باقى نگذارده براى عاقلان فرح و سرور را، و نه براى مؤمنان صديق و دوست صميمى و نزديك است كه هر كه رضايت خداى را بخواهد ناچار شود كه از مردم فرار كند و عزلت و گوشه‌نشينى را اختيار نمايد.

همچنان كه خداى تعالى ميفرمايد: فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ‌[١] فرار كنيد و بسوى خدا (و لطف و رحمتش) پناه ببريد، كه اراده فرموده از اين فرار، فرار از گناه و قطع رابطه با مردم و اعتماد بخدا داشتن در همه احوال، و نزديك است كه بايد نشناخت مردم را و رفت و آمد با آنان ننمايند (زيرا كسى كه بشناسد مردم را ميداند كه‌

[١]. ٤٩- الذاريات