إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٦ - باب بيست و هفتم در خاموش بودن و حفظ زبان نمودن

مرويست از عقبة بن عامر[١] كه گفت سؤال كردم از رسول خدا ٦ نجات از مهالك در چيست؟ فرمود: نگاه داشتن زبان (از سخنان بيهوده) و ملازم خانه بودن (و عزلت اختيار كردن) و بر گناهان گريستن.

و فرمود: هر كه محفوظ بدارد شكم (را از حرام) و فرج (را از زنا و لواط و استمنا) و زبان خود را پس بتحقيق از همه شرور محفوظ است.

و فرمود: ايمان هيچ بنده‌ئى راست نيايد و محكم نشود مگر آنكه قلبش آرام باشد و قلبش آرام نميگردد مگر آنكه زبانش را حفظ كند، و زبان مؤمن پشت قلبش ميباشد، لذا هر گاه خواست كلامى بگويد نيكو ميسنجد و تدبّر و تفكّر در آن ميكند پس اگر خير در آن ديد ميگويد و اگر بد باشد پنهانش ميدارد، و ليكن منافق قلبش پشت زبانش ميباشد پس هر كلامى بزبانش آيد ميگويد خواه بر منفعتش باشد خواه بر ضرر! و از اين جهت است كه بيشتر گناهان اولاد آدم از زبان آنها است و فرمود: هر كه نگاه بدارد زبان خود را خداوند بديها و عيوباتش را ميپوشاند و هر كه خشم و غضب خود را فرو برد پروردگار او را از عذاب حفظ فرمايد، و هر كه توبه كرد و رو بخدايتعالى آورد و اعتذار جويد خدا عذر او را ميپذيرد.

[١]. عقبة« بضم العين و سكون القاف» بن عامر بن عبس الجهنى عالم بفقه و فصاحت و شاعرى بوده و زمانى كه رسول خدا٦ بمدينه هجرت فرمود در مدينه شبانى ميكرد خدمت آن حضرت آمد و اسلام اختيار نمود و ليكن بعد از آن حضرت ملازم معويه شد و با او در جنگ صفين حاضر شد و چندى هم از طرف معويه والى مصر بود و گفته شده است كه از جمله آن كسانيست كه قرآن را جمع‌آورى مينمودند و در سنه ٤٧ وفات كرد.