إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٣٤ - باب چهل و دوم در حسن خلق و نتايج حاصله آن

و تعب و رنجها صبور و شكيبائى را پيشه ميسازند.

و از علامت حسن خلق مرد آنست كه بسيار با شرم و حيا است، و از پى آزار كسى بر نميآيد و زبانش را براستگوئى وامى‌دارد، و از دروغ اجتناب ميكند، و اعمال خير را بسيار بجا مى‌آورد، و لغزش و خطاهايش اندكست، و هميشه باوقار، صابر، پرهيزكار، از خدا راضى و خوشنود، شاكر، با مدارا، عفيف، و مهربان است، و هيچ گاه سخن چينى، و عيب‌جوئى، و غيبت مردم را نميكند، و در كارها عجله نمينمايد، و حسود، و بخيل نيست، و دوست ميدارد (مؤمنين را) و دشمن ميدارد (اهل معصيت را) و عطا (ى او بمؤمنين) و منع او (از اهل معصيت) و رضا، و سخطش در راه خدا است، و نيكوئى (ببندگان خدا) ميكند و (از خوف خدا) گريه مينمايد همچنان كه منافق بدى و ظلم ميكند و دهان را بخنده ميگشايد.

و فرمود: نبى اكرم ٦ نزديكترين مردم بخداوند در روز قيامت آن كسى است كه طولانى باشد گرسنگى و تشنگى او (يعنى بسيار روزه بگيرد) بخدا قسم آنانند پرهيزكاران و پاكيزگان و چنان خود را از مردم دور نگاه ميدارند كه اگر بمجالس در آيند كسى آنان را نشناسد و اگر غايب شوند كسى بجستجويشان بر نيايد و فقط بندگان خاص خدا آنها را ميشناسند، و مردم بنعمت دنيائى متنعمند و ليكن آنها بذكر خدائى خود را متنعم ميسازند، و مردم براى خود فرشهائى پهن ميكنند و ليكن آنها زمين را فرش خود ميدانند و با گشاده‌روئى با مردم سخن ميگويند، و زمين براى فوت چنين افرادى ميگريد، و خداوند غضب ميفرمايد بر هر شهر و ديارى كه يكى از ايشان در آنجا نباشد (كه‌