إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٣٦ - باب چهل و سوم در سخاوت و فائده دنيائى و آخرتى آن
فرموده طعام دهندگان را كه براى دوستى با او دادهاند، و بلا خلاف (خاصّه و عامّه) آيه إطعام در شأن امير المؤمنين و فاطمه زهرا و امام حسن و امام حسين : نازل شده.
و فرمود: نبى اكرم ٦ مرد با سخاوت بخدا و بمردم و ببهشت نزديك است و از آتش جهنم دور، و بخيل از خدا و مردم و بهشت دور است و بآتش جهنم نزديك، و جاهل سخى محبوبتر است نزد خداوند از عابد بخيل.
و فرمود: حضرت سجاد ٧ كه من عجله ميكنم در بر آوردن حاجت دشمنم زيرا ممكن است پيش از من ديگرى حاجت او را بر آورد يا خود بىنياز گردد (و من بىاجر بمانم).
و ديگرى گفته: دوست نميدارم كه كسى را از خود برانم و حاجت او را بر نياورم زيرا اگر مرد كريم و بزرگوارى بود آبرويش را حفظ نمودهام و اگر مرد لئيم و پستى بود آبروى خود را حفظ كردهام.
و نقل شده كه مردى شخصى را در راهى ديد، از او پرسيد از كجا مىآئى؟ گفت از مدينه، آن مرد گفت كه مردى از شما (مسلمانان) كه ساكن شهر ما گرديده همگى مردم را بىنياز نموده، و چون نام او را برد گفت شناختم و ليكن او مالى نداشت كه همگى شما را بىنياز كند! آن مرد گفت ما را با مال بىنياز نكرده است بلكه فضيلت كرم و سخاوت را براى مردم بيان داشته و بدان سبب بعضى انفاق و بذل و بخشش ميكنند و توسعهاى در زندگى مردم ايجاد شده.
و مرويست كه هر گاه كسى حاجتى بامير المؤمنين ٧ داشت آن حضرت ميفرمود بروى زمين بنويس زيرا دوست نميدارم ذلّت سؤال را