إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٨٩ - باب سى و پنجم در توكل بخداوند

باب سى و پنجم در توكّل بخداوند

(توكّل عبارتست از اعتماد كردن و مطمئن بودن دل بنده در جميع امور خود بخدا، و اين صفت در مؤمنين يافت مى‌شود بلكه بمقتضاى آيات قرآنيه از جمله واجبات بر مؤمنين و مؤمنات است چنان كه) خداوند ميفرمايد: وَ عَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌[١] اگر ايمان بخدا داريد بايد باو توكل كنيد.

و ميفرمايد: وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ‌[٢] و بايد بر خدا توكل كنند توكّل‌كنندگان.

و ميفرمايد: وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ‌[٣] هر كه توكل بر خدا كند خداوند كفايت فرمايد زندگى او را.

و ميفرمايد: إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ‌[٤] بدرستى كه خداوند بسيار دوست ميدارد متوكلين را.

و توكل بزرگترين مقامست اگر كسى دارا باشد، زيرا كسى كه خداوند كفايت امور او كند و او را دوست بدارد و مراعات حالش نمايد بتحقيق فائز گرديده بمقام ارجمندى.

و خداوند سرزنش فرموده كسانى را كه توجه بغير او داشته باشند چنان كه ميفرمايد: أَ لَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ عَبْدَهُ‌[٥] آيا خداوند كفايت امور

[١]. ٢٣- المائده

[٢]. ١٢- ابراهيم

[٣]. ٣- الطلاق

[٤]. ١٥٩- آل عمران

[٥]. ٣٦- الزمر