إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٩ - باب بيست و هشتم در ترس از خدا

لغوياتش زياد باشد دروغگوئيش بسيار است و هر كه دروغ گفتنش زياد باشد بسيار است گناهان او و هر كه گناهان او بسيار باشد همانا آتش سزاوار او است، و پروردگار زبان را بچهار چيز پنهان و مخفى داشته بجهت آنكه بسيار ضرر و زيان دارد براى انسان (و آن چهار چيز عبارتست از) دو لب و دو دندان (كنايه از اينكه بايد او را بيهوده گويا نگرداند) و گفته است يكى از علما قرار داده شد براى انسان دو چشم و دو گوش و يك زبان براى آنكه بينائيش و شنوائيش دو برابر گفتارش باشد.

و مرويست كه خاموشى زبان سبب ازدياد حكمت (و مطالب حكيمانه و دانا شدن انسان بامور و اسرار پنهانى و رازهاى مردم) است‌

باب بيست و هشتم در ترس از خدا

مرويست كه حضرت ابراهيم ٧ در مواقعى كه بنماز ميايستاد چنان از ترس خدا بدنش مضطرب ميگرديد و نفس ميزد كه صداى آن شنيده ميشد، (همانند كسى كه پياده بسرعت دويده باشد).

و سيد المرسلين ٦ همچنين بودند كه رنگ و حالشان در نماز از خوف خدا تغيير ميكرد.

و حضرت أمير المؤمنين ٧ هر گاه اين آيه را: إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ‌[١] ميخواند چنان حالش منقلب ميشد.

و رنگش تغيير ميكرد كه همه ميفهميدند از خوف خدا چنين شده و هزار بنده كه از درآمد دستمزد و زور بازو خريده بودند (در مدت عمر خود)

[١]. ٧٩- الانعام