إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٣٠ - باب چهل و دوم در حسن خلق و نتايج حاصله آن

و در مردم آزاد نباشد، و آنها عبارتست از:

١- راستگوئى در گفتار.

٢- أداى امانت (مردمان كه اگر كسى چيزى را بامانت باو سپرد قصور و خيانت در أداى آن ننمايد).

٣- صله رحم (بخويشاوندان و رعايت احوال ايشان) نمودن.

٤- مهمان‌نوازى (و اكرام و احترام آنان) كردن.

٥- عطا (و بخشش بفقرا و بينوايان و) بسائلان نمودن.

٦- پاداش احسان و نيكى (ديگران) را دادن (يا: جبران نمودن عمل ضايع شده را بنيكى و احسان).

٧- وفا بحقوق و حرمت همسايگان داشتن.

٨- پناه دادن و نگاهدارى دوستان نمودن.

٩- بسيار ياد خدا بودن.

١٠- و راستى از خدا ترسيدن، و سرآمد همه اينها شرم و حيا (از خدا) داشتن است.

و فرمود: حضرت صادق ٧ هر كه زبانش راستگو باشد پاكيزه مى‌شود عملش، و هر كه نيكو باشد نيّتش زياد ميگردد روزيش، و هر كه نيكو باشد رفتارش با اهل بيتش طولانى مى‌شود عمرش.

و فرمود: نظر مكنيد بركوع و سجود طولانى كه مرد ميكند زيرا آن چيزيست كه عادت كرده كه اگر آن را ترك نمايد باعث وحشت و اضطراب او ميگردد و ليكن نظر كنيد براستگوئى و اداى امانت وصله رحم بجا آوردن و نيكوئى با برادران (دينى) كردن او.