إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٨٧

كسى روبرو شده با وجود اين پينكى (نيم خواب) ميزند! و از بنده‌اى كه مخارج يك روز خود را دارد و با اين حال بفكر مخارج فردايش ميباشد (و فكر نميكند كه مخارج فردايش را هم ميرسانم) و از بنده‌اى كه يقين ندارد كه من از او راضى و خوشنودم يا در خشم و غضب با اين حال لب بخنده ميگشايد!!! يا أحمد ٦: در بهشت قصريست از لؤلؤ و درّ، و آن جايگاه خواص (از بندگان من) است، و در هر روز هفتاد مرتبه بايشان نظر ميكنم و با ايشان سخن ميگويم، و قصرهاى ايشان را هفتاد برابر مينمايم در هر يك مرتبه كه بايشان نظر نمودم، و اهل بهشت بنعمتهاى بهشتى لذت ميبرند، و ليكن ايشان بذكر و كلام و حديث و سخن گفتن با من لذت ميبرند، گفت: خدايا علامت اين طايفه چيست؟ فرمود: آنست كه زبان خودشان را از كلام بيهوده و باطل (و غيبت و سخن چينى و تهمت و فحش و دروغ) و شكمهاى خود را از (حرام و) زيادى غذا نگاه ميدارند.

يا أحمد ٦: دوستى با من دوستى با فقرا و معاشرت و همنشينى با ايشانست، گفت: فقرا چه كسانى هستند؟ فرمود: آن كسانى هستند كه بكمى (از دنيا قانع و) راضى شده‌اند، و بر گرسنگى صبر مينمايند، و شكر ميكنند بر آنچه كه بايشان ميرسد، و از گرسنگى و تشنگى خود بكسى شكايت نميكنند، و دروغ نميگويند، و بر من غضب نميكنند (كه ايشان را فقير نموده‌ام) و مغموم و مهموم نميشوند بآنچه كه از (دنياى) ايشان فوت شده، و خورسند نمى‌گردند بآنچه كه بدستشان ميرسد.