إرشاد القلوب ت مسترحمی
(١)
مقدمه كتاب
٢ ص
(٢)
نصايح و مواعظ از آيات قرآن
٣ ص
(٣)
باب اول در ثواب موعظه و نصيحت نمودن است
٣٠ ص
(٤)
باب دوم در زهد و تقوى
٣٨ ص
(٥)
باب سوم در مذمت دنيا
٥٢ ص
(٦)
باب چهارم در ترك دنيا و ياد مرگ
٥٧ ص
(٧)
باب پنجم ياد عذاب و آخرت
٧٤ ص
(٨)
باب ششم عقوبت در دنيا
٩٢ ص
(٩)
باب هفتم در آمال و آرزوها
٩٣ ص
(١٠)
باب هشتم در كوتاهى عمر
٩٦ ص
(١١)
باب نهم در بيمارى و مصلحت آن
١٠١ ص
(١٢)
باب دهم در ثواب عيادت مريض
١٠٢ ص
(١٣)
باب يازدهم در توبه و شرايط آن
١٠٥ ص
(١٤)
باب دوازدهم در آمادگى بمرگ
١١٣ ص
(١٥)
باب سيزدهم در كوشش در عمل
١١٦ ص
(١٦)
باب چهاردهم در حالت مؤمن هنگام مردن
١٤٢ ص
(١٧)
باب پانزدهم موعظه از كلام مصنف
١٥٠ ص
(١٨)
باب شانزدهم ساعت قيامت و آخر الزمان
١٥٢ ص
(١٩)
باب هفدهم در عقوبت زنا و رباخوار
١٦٢ ص
(٢٠)
باب هيجدهم در وصاياى لقمان و مواعظ رسول خدا
١٦٤ ص
(٢١)
باب نوزدهم در قرائت قرآن مجيد و فائده آن
١٧٨ ص
(٢٢)
باب بيستم خطبه در مواعظ و نصايح توأم با آيات سوره ق
١٨٣ ص
(٢٣)
باب بيست و يكم در ذكر و مواظبت بر آن
١٨٨ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص

إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٧٠ - باب هيجدهم در وصاياى لقمان و مواعظ رسول خدا

ملامت‌كنندگان، و اينكه نظر بزير دستان خود كنم و به بالاتر از خود نگاه نكنم (يعنى بوضع زندگى فقيرتر از خود نگاه كند نه بر ثروتمندتر از خود)، و بسيار بگويم: سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله إلا اللَّه و اللَّه أكبر و لا حول و لا قوة إلا باللَّه العلى العظيم، همانا اينها است باقيات الصالحات و فرمود هر كه براه راست (دين) برود ايمن است از لغزش و گرفتارى، و صبر مركب سلامتى است، و جزع و فزع مركب پشيمانى است و مرارت و تلخى حلم گواراتر است از حلاوت و شيرينى انتقام، و ثمره و فائده كينه ندامت و پشيمانى است، و هر كه صبر كند بر آنچه كه مكروه ميدارد درك ميكند آنچه را كه دوست ميدارد، و صبر نمودن بر مصيبت مصيبتى است بر دشمنان، و جزع و فزع نمودن بر مصيبت خود مصيبتى افزون است كه ثواب مصيبت را از بين ميبرد، و اين بزرگترين مصيبت است.

و فرمود آن حضرت بهترين روزى آنست كه كافى باشد، و بهترين ذكرها آنست كه مخفى باشد، اى مردم توصيه ميكنم شما را به تقوى و مواظب نفس خود بودن، و هميشه بياد معاد بودن، و اينكه خريدارى نمائيد آنچه را كه باقى ميماند (و آن نعم آخرت است) از آنچه كه فانى مى‌گردد (و آن دنيا است)، بدانيد كه روزگار أيّام معدودى است و روزيها تقسيم شده (بهر كه هر چه بايد برسد)، و أجل‌ها معلوم است (كه مى‌آيد) و آخرت هميشگى و نعمتى است كه زوال و نيستى ندارد، پس نيكو بنگريد بآنچه كه ميكنيد و آنچه را كه براى شما مهيا نموده‌اند، و ترك نمائيد از دنيا آنچه كه شما را غافل از آخرت مى‌گرداند، و خود را جزو افراطكنندگان و مغرورين نكنيد كه حسرت و ندامت خواهيد