إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٧٠ - باب هيجدهم در وصاياى لقمان و مواعظ رسول خدا
ملامتكنندگان، و اينكه نظر بزير دستان خود كنم و به بالاتر از خود نگاه نكنم (يعنى بوضع زندگى فقيرتر از خود نگاه كند نه بر ثروتمندتر از خود)، و بسيار بگويم: سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله إلا اللَّه و اللَّه أكبر و لا حول و لا قوة إلا باللَّه العلى العظيم، همانا اينها است باقيات الصالحات و فرمود هر كه براه راست (دين) برود ايمن است از لغزش و گرفتارى، و صبر مركب سلامتى است، و جزع و فزع مركب پشيمانى است و مرارت و تلخى حلم گواراتر است از حلاوت و شيرينى انتقام، و ثمره و فائده كينه ندامت و پشيمانى است، و هر كه صبر كند بر آنچه كه مكروه ميدارد درك ميكند آنچه را كه دوست ميدارد، و صبر نمودن بر مصيبت مصيبتى است بر دشمنان، و جزع و فزع نمودن بر مصيبت خود مصيبتى افزون است كه ثواب مصيبت را از بين ميبرد، و اين بزرگترين مصيبت است.
و فرمود آن حضرت بهترين روزى آنست كه كافى باشد، و بهترين ذكرها آنست كه مخفى باشد، اى مردم توصيه ميكنم شما را به تقوى و مواظب نفس خود بودن، و هميشه بياد معاد بودن، و اينكه خريدارى نمائيد آنچه را كه باقى ميماند (و آن نعم آخرت است) از آنچه كه فانى مىگردد (و آن دنيا است)، بدانيد كه روزگار أيّام معدودى است و روزيها تقسيم شده (بهر كه هر چه بايد برسد)، و أجلها معلوم است (كه مىآيد) و آخرت هميشگى و نعمتى است كه زوال و نيستى ندارد، پس نيكو بنگريد بآنچه كه ميكنيد و آنچه را كه براى شما مهيا نمودهاند، و ترك نمائيد از دنيا آنچه كه شما را غافل از آخرت مىگرداند، و خود را جزو افراطكنندگان و مغرورين نكنيد كه حسرت و ندامت خواهيد