و فرموده است يكى از بزرگان كه اى انسان خود را بزرگ نشمار زيرا بزرگ نيست كسى كه از خاك آفريده شده و بازگشت بآن ميكند، چگونه تكبّر مينمايد كسى كه در أول نطفه پليد و در آخر مرده‌ايست متعفّن و حامل كثافات است، و بزرگ نيست كسى كه از پاى در مى‌آورد او را أمراض و بدرد مى‌آورد او را ألمها و مكر و حيله ميكند با او روزگار و ايمن نيست از اينكه جوانيش فانى گردد و سلطنتش زايل شود و او را از سرير سلطنت بتنگناى قبر بكشاند، همانا جز اين نيست كه پادشاه حقيقى آن كسيست كه از اين معايب عارى باشد و از سريرش بميان لحد فرود نيايد، سپس اين ابيات را خواند:

أين الملوك و أبناء الملوك و من‌		قاد الجيوش ألا يا بئس ما عملوا
باتوا على قلل الجبال تحرسهم‌		غلب الرّجال فلم يمنعهم القلل‌
فانزلوا بعد عزّ عن معاقلهم‌		و أسكنوا حفرة يا بئس ما نزلوا
ناداهم صارخ من بعد ما دفنوا		أين الاسرة و التيجان و الكلل‌
أين الوجوه الّتى كانت منعمة		من دونها تضرب الاستار و الحلل‌
فأفصح القبر عنهم سائلهم‌		تلك الوجوه عليها الدود تنتقل‌
قد طال ما أكلوا دهرا و ما شربوا		فأصبحوا بعد طيب الأكل قد اكلوا
سالت عيونهم فوق الخدود و لو		رأيتهم ما هناك العيش يا رجل‌[١]

[١]. اين اشعار را در جامع الشواهد با كمى اختلاف نقل كرده و نسبت بحضرت صادق و يا حضرت كاظم( ع) داده و نسبت بحضرت امير( ع) هم داده شده و در ديوان منسوب بآن حضرت مذكور است و اين اشعار را حضرت امام على النقى( ع) در نزد متوكل خواندند چنان كه در منتهى الامال است- مترجم.