إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٥٤ - باب چهاردهم در حال مؤمن در هنگام مرگ

است.

و قال عبد اللَّه الجرهمى و كان من المعمّرين تبعت يوما جنازة فخنقتنى العبرة فانشدت شعرا:

و قال رجل من اصحاب الجنازة: تعرف لمن هذا الشعر؟ فقلت لا و اللَّه.

فقال: هو لصاحب هذه الجنازة و انت غريب تبكى عليه و اهله مسرورون.

عبد اللَّه جرهمى، كه مرد معمّرى بود، گويد: روزى دنبال جنازه‌اى حركت مى‌كردم پس گريه مرا گرفت و اشعارى كه شنيده بودم و نمى‌دانستم صاحبش كيست به زبان آوردم. و معنى اشعار به فارسى چنين است: اى قلب به درستى كه تو در دنيا مغرورشده‌اى پس به ياد بياور و آيا امروز يادآورى ديگر فايده دارد. در بين اينكه شخص در بين زندگان به لذايذ زندگى مشغول است ناگهان در خاك فرو مى‌رود و گل و خاك او را فرو مى‌گيرد، غريبى كه او را نمى‌شناسد بر او مى‌گريد و خويشان و نزديكان او در ميان زندگان به سرور و خوشى مشغولند. پس از خدا طلب خير كن و به آن راضى باش كه در اين بين سختى و مشكلات ناگهان به يسر و وسعت بر مى‌گردد.

پس در اين حال مردى گفت: اى فلان مى‌دانى اين اشعارى كه گفتى از كيست؟ گفتم نه به خدا. گفت از صاحب اين جنازه‌