آنها بيشتر تمام شود، و سبب بينايى آنها باشد. و چون محبت و مهربانى او به بندگانش زياد است و مى‌خواهد آنها را از عذاب بترساند و راه عذر را بر آنها ببندد و آنها را موعظه كند لذا قيامت را زياد ذكر مى‌فرمايد. پس قرآن را با تدبّر بخوانيد و قلب‌هاى خود را براى فهم حقايق آن فارغ سازيد و از اهل غفلت نباشيد. پس به درستى كه خداى متعال چنين مى‌فرمايد: أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى‌ قُلُوبٍ أَقْفالُها[١] فانتبه بالتدبر و التفكر و التبصر و الاعتبار.

آيا در قرآن تدبّر نمى‌كنند تا به راه سعادت خود پى ببرند يا اين كه قفل بر قلبهاى آنها زده شده كه حقايق قرآن و ذكر خدا در قلوب آنها اثرى نخواهد كرد.

حاصل اين كه اگر گوش قلب باز باشد و با تدبّر قرآن را بخواند از خواب غفلت بيدار مى‌گردد. پس به سبب تدبر در قرآن و فكر نمودن در اطراف حقايق آن، مخصوصا آنچه مربوط به وقايع قيامت است، بيدار شو و پس از فكر كردن بينايى به دست آور و راه نجات خود را پيدا كن و از گذشته‌ها عبرت بگير.

فانّ النّبى ٦ قال‌: آتاكم الفتن كقطع اللّيل المظلم.

قالوا يا رسول اللَّه فبم النّجاة قال: عليكم بالقرآن فإنه من جعله امامه قاده الى الجنّة و من جعله خلفه ساقه الى النار و هو اوضح دليل الى خير سبيل من قال به صدق و من حكم به عدل و من اخذ به أجر و من عمل به وفّق.

[١] سوره محمد، آيه ٢٤.