إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٧٦ - باب يازدهم در توبه و شرايط آن

باب يازدهم در توبه و شرايط آن‌

قال اللَّه تعالى: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً[١]، يعنى بالنّصوح لا رجوع فيها الى الذنب.

خداوند مى‌فرمايد: اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد به سوى خدا برگرديد برگشتنى كه نصوح باشد.

مراد از نصوح اين است كه بعد از توبه در آن بازگشت به گناه نباشد.

قال اللَّه تعالى: إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ فَأُولئِكَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ‌[٢].

خداى متعال فرموده است: اين است و جز اين نيست قبول بازگشت بر خدا از براى كسانى است كه از روى جهالت و نادانى كار بد و گناه مى‌كنند پس به زودى بازگشت به سوى خدا مى‌كنند پس اينها را خدا توبه مى‌دهد يعنى بازگشت آنها مورد قبول خداست.

[١] سوره تحريم، آيه ٨.

[٢] سوره نساء، آيه ١٧.