إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٦٣ - باب هشتم در كوتاهى عمرها و به سرعت گذشتن و مغرور نشدن به آن

مى‌شود. و به تحقيق كسى كه شصت سال زندگانى كرد و براى معاد خود زاد و توشه بر نگرفت پس جاهل است.

و قال آخر:

ديگرى گفته: وقتى كه عمر تو به شصت سال رسيد ديگر طبيبى براى درد تو به غير از مردن نيست. و به درستى كه كسى كه شصت سال زندگى كند به سوى محل ورود خود نزديك شده است. وقتى كه گذشت آن قرنى كه تو در آن با كسانى كه وجود داشتند زندگى مى‌كردى و باقى ماندى در قرن بعد پس تو غريبى.

و قال: في قوله تعالى: إِنَّما نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا[١]، قال الانفاس يخسرها من انفقها في غير طاعة اللَّه.

در تفسير آيه كريمه مذكور كه فارسى آن اين است كه: جز اين نيست كه شماره كرده‌ايم براى آنها شماره كردنى فرمودند: مراد نفسهاى انسانى است كه هر كس آنها را در غير طاعت خدا صرف كرده باشد به خسران و زيان افتاده است.

و قال بعضهم: العمر قصير و السّفر بعيد فاشتغل بصلاح ايّامك و تزوّد لطول سفرك و انتفع بما جمعت فقدّمه من ممرّك الى مقرّك قبل ان ان تتزعج عنه فتحاسب به و يحصى به غيرك فما اقلّ مكثك في دار الفناء

[١] سوره مريم، آيه ٨٤.