تعالى: إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ‌[١]. و قوله: تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ‌[٢].

و قال النّبى ٦‌: ما آمن بالقرآن من استحلّ محارمه.

و قال امير المؤمنين ٧‌: ليس من شيعتى من اكل مال المؤمن حراما. انّما يعيش صاحب هذا الحال مفتونا و يموت مغرورا و يقول يوم القيمة لمن دخل الجنّة من اهل السّعادة هو و امثاله‌ أَ لَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ قالُوا بَلى‌ وَ لكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ وَ تَرَبَّصْتُمْ وَ ارْتَبْتُمْ وَ غَرَّتْكُمُ الْأَمانِيُّ حَتَّى جاءَ أَمْرُ اللَّهِ وَ غَرَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ فَالْيَوْمَ لا يُؤْخَذُ مِنْكُمْ فِدْيَةٌ وَ لا مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا. دلّ هذا على انّهم غير الكافرين.

پس آيا چه وقت به فقرا و يتيمان رسيدى؟ و چه وقت به حال همسايگان رسيدگى نمودى؟ و چه شد آن مالها كه از مردم غصب نمودى و آن ظلم‌ها كه نسبت به مظلومان و بى‌پناهان از تو سر زد و آن تسلطها كه بر آنها پيدا كردى و به واسطه مقامى كه داشتى بر آنها تكبّر نمودى تا آنكه به اين مرتبه از ظلم رسيد و در گناهان فرو رفت. مى‌گويد: من زيارت رفتم، من حج بيت اللَّه انجام دادم. و فرمايش خداى عالم را فراموش مى‌كند كه مى‌فرمايد: خدا اعمال و عبادات را از اهل تقوا مى‌پذيرد. و باز مى‌فرمايد: اين خانه آخرت را براى كسانى قرار داديم كه در روى زمين اراده علوّ و برترى و فساد نكنند. و عاقبت نيكو براى متّقين و اهل تقوى مى‌باشد.

[١] سوره مائده، آيه ٢٧.

[٢] سوره قصص، آيه ٨٣.