و امير المؤمنين- ٧- فرموده: از شيعيان و پيروان من نيست هر كس مال مؤمنى را از راه حرام بخورد. همانا كسى كه حالش چنين باشد كه ذكر شد زندگى او به حالت فتنه و امتحان مى‌گذرد و مرگ او در حال غرور و فريب‌خوردگى مى‌رسد، يعنى خود را گول زده و گمان مى‌كند بدون توبه و اصلاح مشمول رحمت خدا مى‌شود. و چون روز قيامت شود مى‌بيند اهل سعادت به بهشت مى‌روند او و امثال او مى‌گويند مگر ما در دنيا با همديگر نبوديم؟ آنها كه اهل بهشتند مى‌گويند بلى ما با هم بوديم ليكن شما به فتنه و فساد افتاديد و در انتظار مانديد و به شك و ترديد گرفتار شديد و آرزوهاى دنيا شما را گول زد تا امر خدا كه مرگ باشد آمد و شيطان شما را گول زد. پس امروز ديگر از شما و از كفّار فديه قبول نمى‌شود. و اينكه مى‌فرمايد: از شما و كفّار، دليل بر اين است كه اشخاص مزبور غير كفّار هستند، يعنى كسى كه تصور نكند كه منظور از آنچه خدا در اين آيات فرموده كفار است نه گناهكاران مؤمنين، بلكه چون مى‌فرمايد شما و كفار معلوم مى‌شود مراد غير كفّار از اهل معصيت و گناه است در صورتى كه بدون توبه و اصلاح نفس مرده باشند.