إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٦٨ - باب شانزدهم در شرائط قيامت و هولها و وحشتهاى آن
و اذا صدّقت امّتى بالنّجوم و كذّبت بالقدر ذلك حين يتّخذون الامانة مغنما و الصّدقة مغرما و الفاحشة اباحة و العبادة تكبّرا و استطالة على النّاس.
و زمانى كه امت من علم نجوم و پيشگويىهاى از اين راه را تصديق كنند و قضا و قدر الهى را تكذيب كنند و اين هنگامى است كه امانت را براى خود غنيمت بدانند و دادن صدقه را ضرر حساب كنند و كار بد و فحشاء را مباح شمارند و عبادت را سبب تكبّر و مسلط شدن بر مردم مىدانند.
و قال ٦: و الّذى نفسى بيده لا تقوم السّاعة حتى يكون عليكم امراء فجرة و وزراء خونة و عرفاء ظلمة و قرّاء فسقة و عبّاد جهّال يفتح اللَّه عليهم فتنة غبراء مظلمة فيتيهون فيها كما تاهت اليهود فحينئذ ينقص الاسلام عروة عروة حتّى يقال اللَّه اللَّه.
پيغمبر- ٦- فرمود: قسم به خدايى كه جان من به دست قدرت اوست قيامت بر پا نشود تا اينكه اميرانى بر شما مسلط شوند كه فاسق و فاجر باشند، و وزيرانى كه خيانت كار باشند و عارفانى كه ظالمند و قاريانى كه فاسقند و عبادتكنندگانى كه جاهل باشند. خدا بر آنها فتنههاى تاريك زمين را مىگشايد. پس در آن فتنهها سرگردان مىشوند چنانچه يهود سرگردان شدند. پس در اين هنگام اسلام حلقه حلقه ناقص مىگردد تا جايى كه فريادها به خدا خدا بلند گردد.
و قال امير المؤمنين ٧: ما من سلطان اتاه اللَّه قوة و نعمة فاستعان بها على ظلم عباده الّا كان حقّا على اللَّه ان ينزعها منه. أ لم تر الى قوله