امير المؤمنين ٧ فرمود: نيست سلطانى كه خداوند متعال به او قوّتى و نعمتى مرحمت فرمايد پس با آن نعمت و قوت خدايى بر بندگان خدا ظلم و ستم روا دارد و آن را وسيله اذيّت آنها قرار دهد مگر اينكه خدا آن نعمت و مقام را از او مى‌گيرد. آيا نديدى فرمايش حق تعالى را كه مى‌فرمايد: به تحقيق خدا تغيير نمى‌دهد آنچه به قومى مرحمت فرموده تا اينكه تغيير دهند آنچه در نفسهاى آنهاست.

و قال النّبى ٦‌: لا تزال هذه الامّة تحت يد اللَّه و كنفه ما لم يمل قرّاؤها أمراءها و لم يوال صلحائها اشرارها فاذا فعلوا ذلك نزع اللَّه يده منهم و رماهم بالفقر و الفاقة و سلّط عليهم اشرارهم و ملأ قلوبهم رعبا و رمى جبابرتهم بالعذاب المهين فيدعون دعاء الغريق لا يستجيب لهم.

پيغمبر خدا- ٦- فرمود: اين امت هميشه دست رحمت الهى بر سر آنهاست و در پناه خدا هستند تا وقتى كه قاريان آنها به امراء و حكام آنها ميل كنند و به سوى آنها بروند و نيكان و صالحان آنها با اشرار و بدان آنها دوست شوند چون چنين كردند خداوند دست رحمت خود را از سر آنها بردارد و آنها را به فقر و فاقه مبتلا كند و بدان را بر آنها مسلّط فرمايد و دلهاى آنها را پر از ترس نمايد و جبّاران و ظالمان آنها را به عذاب خواركننده مبتلا كند پس دعاى غريق بخوانند و خدا مستجاب نفرمايد.

[١] سوره رعد، آيه ١١.