اعمال او را در ميزان گذارند. بعد از آن چيزى مانند ابر بياورند و به اعمال او اضافه كنند كه باعث رجحان حسنات او گردد. به او گفته شود آيا مى‌دانى كه اين چيست؟ مى‌گويد: نه. گفته مى‌شود اين آن علمى است كه در دنيا به مردم آموختى و آنها بعد از تو به آن عمل كردند.

قال النّبى ٦‌: الدّنيا ملعونة و ملعون من فيها الّا عالما او متعلّما او ذاكرا للَّه تعالى.

پيغمبر- ٦- فرمود: دنيا ملعون است و آن كس كه در آن است نيز چنين است مگر سه طايفه: يكى عالم و ديگر كسى كه طالب علم است و سوم آن كس كه به ياد خدا باشد و در هر حال و در هر جا خدا را فراموش نكند.

و روى‌ في قوله تعالى: إِنَّ إِبْراهِيمَ كانَ أُمَّةً قانِتاً لِلَّهِ حَنِيفاً وَ لَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌،[١] انه كان يعلّم الخير.

چنين نقل شده در تفسير اين آيه كريمه كه معنى آن اين است: به درستى كه ابراهيم فرد جامعى بود كه خدا را عبادت مى‌كرد و راه راست و مستقيم مى‌پيمود و او مشرك نبود، منظور از اينكه حضرت ابراهيم به اين خصال نيكو ستوده شده اين است كه او امور خير را به مردم مى‌آموخت لذا شايسته اين اوصاف گرديد.

و قيل: الموعظة حرز من الخطا و امان من الاذى و جلاء للقلوب من الصّدى.

[١] سوره نحل، آيه ١٢٠.