جلّت عظمته در دو آيه مذكور از جواب به اهل عذاب خبر داده است در حالى كه آرزوى بازگشت به دنيا مى‌كنند كه ترجمه آن اين است: اى خداى ما خارج كن ما را عمل صالح به جا مى‌آوريم غير آنچه به جا آورديم. خداوند در جواب مى‌فرمايد آيا به شما عمر نداديم به قدرى كه به ياد بيفتد در او كسى كه اهل پند شنيدن است و پيغمبران آمدند و شما را از عذاب ترساندند. و در آيه دوم مى‌فرمايد: و اگر ببينى آنها را آن هنگام كه بر آتش ايستاده‌اند پس گويند اى كاش ما را بر مى‌گرداندند و ديگر منكر آيات خداى خود نمى‌شديم و از مؤمنين مى‌بوديم، بلكه ظاهر شد بر آنها آنچه كه قبلا پنهان مى‌كردند. و اگر برگردانده شوند هر آينه بازگشت مى‌كنند به آن چيزى كه از آن نهى شده بودند. و به تحقيق آنها در اين آرزوى خود دروغ‌گويانند.

و كان رسول اللَّه- ٦‌- يستغفر اللَّه في كل يوم سبعين مرّة يقول استغفر اللَّه ربّى و اتوب اليه و كذلك اهل بيته : و صلحاء اصحابه لقوله تعالى‌ وَ أَنِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ‌[١]

. پيغمبر- ٦- در هر روز هفتاد مرتبه استغفار مى‌كرد و مى‌گفت: استغفر اللَّه ربى و اتوب اليه طلب آمرزش مى‌كنم از خداى خود و به سوى او بازگشت مى‌نمايم و همچنين بودند خاندان آن بزرگوار و صالحين و نيكان اصحابش، كه اجابت مى‌كردند اين فرمايش خداى متعال جلّت عظمته را كه مى‌فرمايد:

[١] سوره هود، آيه ٣.