و لمّا نزل عليه: وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ‌[١]، صعد على الصّفا و جمع عشيرته‌ و قال‌: يا بنى عبد المطّلب يا بنى عبد مناف يا بنى قصى اشتروا انفسكم من اللَّه فانى لا اغنى عنكم من اللَّه شيئا يا عباس عم محمّد- ٦- يا صفيّه عمّته يا فاطمه ابنته ثم ناداى كل رجل باسمه و كل امرأة باسمها الا يجي‌ء الناس يوم القيمة يحملون الاوزار و يقولون بأنّ محمّدا ٦ منّا و ينادون يا محمّد يا محمد و اعرض بوجهه هكذا و هكذا و اعرض عن يمينه و شماله فو اللَّه ما اوليائى منكم الا المتّقون‌ إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ‌[٢].

چون كه اين آيه نازل شد: و خويشان نزديكت را از عذاب بترسان، حضرت بر كوه صفا بالا رفت و طايفه و عشيره خود را جمع كرد و فرمود: اى پسران عبد المطّلب اى پسران عبد مناف اى پسران قصى خريدارى كنيد جانهايتان را از خدا، پس به درستى كه من شما را از چيزى بى‌نياز نمى‌كنم. اى عباس عموى پيغمبر! اى صفيّه عمه او! اى فاطمه دختر او! پس هر مرد و زن را به اسم او صدا زد و فرمود: آگاه باشيد مردم روز قيامت مى‌آيند در حالى كه و زر و وبال خود را به دوش گرفته‌اند و مى‌گويند محمد- ٦- از ماست و صدا بلند مى‌كنند يا محمّد يا محمد، پس حضرت صورت مبارك خود را به اين طرف و آن طرف گرداند و از راست‌

[١] سوره شعراء، آيه ٢١.

[٢] سوره حجرات، آيه ١٣.