و به درستى كه خداى متعال چون بنده را دوست دارد او را مبتلا مى‌كند به بلاى بزرگ. پس اگر راضى شد خدا از او راضى است، و اگر به غضب آمد و ناراحت شد خدا بر او غضب خواهد كرد.

و قال ٧‌: لو يعلم المؤمن حاله في السّقم ما احبّ يفارق السّقم.

حضرت فرمود: اگر مؤمن مى‌دانست كه در مرض چه ثوابها براى او هست دوست نداشت كه مرض از او جدا شود.

و قال ٧‌: يودّ اهل العافية يوم القيمة انّ لحومهم فرضت بالمقاريض لما يرون من ثواب اهل البلاء.

حضرت فرمود: در روز قيامت كسانى كه در دنيا با صحّت و عافيت به سر بردند دوست دارند كه گوشت بدن آنها را با مقراض در دنيا چيده بودند براى آنچه كه مى‌بينند از ثوابها كه به اهل بلا مى‌دهند.

و قال موسى‌: يا ربّ لا مرض يضنينى و لا صحّة تنسينى و لكن بين ذلك امرض تارة فاذكرك و اصحّ تارة اشكرك.

موسى عرض كرد: خدايا نه مرضى كه مرا از پاى در آورد و نه صحّتى كه موجب شود فراموشى نعمتهاى تو را، و ليكن بين اين دو كه گاهى مريض شوم و به ياد تو افتم و گاهى صحّت بدن داشته باشم و شكر تو را به جا آورم.

و روى: انّ ابا الدّرداء مرض فعادوه، فقالوا اى شى‌ء تشتكى فقال ذنوبى، قالوا فاىّ شى‌ء تشتهى فقال المغفرة من ربّى فقالوا لا ندعو لك‌