إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦١ - باب اول در ثواب موعظه و نصيحتپذيرى
اينها كيانند؟ گفت: اينها خطيبانى از امت تو هستند كه مردم را به كارهاى نيك امر مىكردند و خود را فراموش مىكردند، و حال آن كه آنها قرآن كريم را قراءت مىكردند. آيا خداوند نعمت عقل به آنها نداده بود تا تعقل كنند و به گفتههاى خود عمل كنند اكنون سزاى آنها اين است كه به اين عذاب مبتلا گردند.
و قال بعضهم: العالم طبيب الامة و الدّنيا الدّاء فاذا رايت الطبيب يجر الداء الى نفسه فاتهمّه في علمه و اعلم انه الذى لا يوثق به فيما يقول.
بعض از علماء فرمودهاند: عالم طبيب امّت است و دنيا درد است. هر گاه ديدى طبيب درد را به سوى خود مىكشد، يعنى طالب دنيا است پس او را در ادّعا و روش و سيرهاش متّهم كنيد، و به علم او اهميّت ندهيد. و بدانيد كه او عالمى است كه اعتماد و وثوق به گفتار او نيست و آنچه مىگويد اعتبارى به آن نيست، چون خود به گفته خود ايمان ندارد و الّا بر خلاف آن عمل نمىكرد.
و قال رسول اللَّه ٦: لا تطلبوا العلم لتباهوا به العلماء و لا لتماروا به السّفهاء و لا لتراءوا به في المجالس و لا لتصرفوا به وجه الناس اليكم للتّراؤس فمن فعل ذلك كان في النّار و كان علمه حجّة عليه يوم القيمة و لكن تعلّموه و علموه.
رسول خدا- ٦- فرمود: طلب نكنيد علم را براى مباهات و فخر بر علماء، و نه براى مجادله و مراء با نادانان، و نه براى اين كه به مردم نشان دهيد و ريا كنيد در مجالس، و نه براى اين كه توجّه مردم را به خود جلب كنيد و كسب شرافت و مقام در ميان آنها