برادران ايمانى او از شرش ايمن باشند و همسايگانش از شدت غضب و ناراحتيهاى او امان داشته باشند. و اطلاق عالم بر او نمى‌شود تا وقتى كه به آنچه مى‌داند عمل كند. و او را عابد نتوان گفت تا وقتى كه به مقام ورع و اجتناب از گناهان برسد. و ورع براى او حاصل نشود تا وقتى كه از آنچه در دست مردم است زهد ورزد، يعنى چشم طمع از اموال مردم بردارد.

قال المصنّف: يا اخى اطل الصمت و اكثر الفكر و اعمل بالموعظة و اقل الضّحك و اندم على خطيئتك تكن عند اللَّه وجيها مقبولا.

صاحب كتاب گويد: اى برادر من سكوت و خاموشى طولانى داشته باش! و فكر زياد و انديشه بسيار در آثار قدرت حق تعالى و آيات الهى و فنا و زوال و تغييرات دنيا و اعمال گذشته خود بنما به مواعظ و نصايح قرآنى و كلمات پيغمبر و اهل بيت طاهرينش و ساير بزرگان دين از علماء و حكما و دانشمندان عمل كن! و خنده مخصوصا با صدا و قهقهه كم داشته باش! و ندامت و پشيمانى از گناهان و خطاهاى خود را شيوه خود قرار بده! هر گاه اين اوصاف با اين بيان در تو يافت شد در نزد خدا آبرومند و مورد قبول خواهى بود.

و قال ٦‌: رأيت ليلة اسرى بى الى السماء قوما يقرّض شفاههم بالمقاريض من نار ثم يرمى فقلت يا جبرئيل من هؤلاء فقال خطباء امتك يأمرون النّاس بالبرّ و ينسون انفسهم و هم يتلون الكتاب أ فلا يعقلون.

رسول اللَّه- ٦- فرمود: شبى كه مرا به معراج بردند و در آسمانها سير دادند عدّه‌اى را ديدم كه لبهاى آنها را با مقراض آتشين مى‌چيدند و مى‌ريختند، پس گفتم اى جبرئيل‌