إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٠٨ - باب چهارم در ترك دنيا

كنى و نكردى.

و قال آخر:

ديگرى گفته: به ياد بياور گناهان بزرگ كه در سابق ايام از تو سرزده و بسيارى از آنها را فراموش كرده‌اى و خداى متعال آنها را شماره كرده است: و في قوله تعالى: كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ كَرِيمٍ وَ نَعْمَةٍ كانُوا فِيها فاكِهِينَ كَذلِكَ وَ أَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِينَ فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ‌[١].

چه بسيار باغستانها و چشمه‌هاى آب و كشت و زرعها و مقامهاى نيكو و نعمتهايى كه در آن بهره‌مند بودند از خود به جا گذاشتند و آنها را به مردم ديگر ارث داديم و آسمان و زمين بر آنها گريه نكرد و مهلتى هم به آنها داده نشد.

و قال بعضهم:

مررت بخربة فادخلت رأسى فيها و قلت شعرا:

بعضى از عبّاد گفت: به خرابه‌اى عبور كردم پس سر خود را در ميان خرابه برده و شعرى خواندم كه فارسى آن چنين است: صدا

[١] سوره دخان، آيه ٢٥- ٢٩.