امان از خطا است، يعنى سبب مى‌شود كه اشخاصى كه آن را مى‌شنوند از خطاها خود را نگهدارى كنند، پس در نتيجه آنها از عذابى كه براى خطاكاران مى‌باشد در امانند و ديگر اين كه، مانع اذيت است، يعنى به سبب موعظه اهل اذيت دست از كار زشت خود بر مى‌دارند و در حقيقت موعظه از آنها جلوگيرى كرده است.

و سوّم اين كه: موعظه قلب را روشن و نورانى مى‌كند و چرك و كثافت قلب را برطرف مى‌كند.

و قال امير المؤمنين ٧‌: الزّاهدون في الدّنيا قوم وعظوا فاتّعظوا و خوّفوا فحذروا و علّموا فعملوا ان اصابهم يسر شكروا و ان اصابهم عسر صبروا قالوا يا وصىّ رسول اللَّه لا نأمر بالمعروف حتّى نعمل به كلّه و لا ننهى عن المنكر حتى ننتهى عنه كله فقال لا بل آمروا بالمعروف و ان لم تعملوا به كله و انهوا عن المنكر و ان لم تنتهوا عنه كله.

حضرت امير المؤمنين- ٧- فرمود: افراد زاهد را در دنيا به اين علامات بشناسيد آنها كسانى هستند كه وقتى موعظه شود پند مى‌گيرند. و هنگامى كه از عذاب خدا ترسانده شوند مى‌ترسند. از آنچه سبب عذاب مى‌گردد دورى مى‌كنند. و هر گاه علم را آموخته به آن عمل مى‌كنند. اگر آسانى و گشايشى به آنها برسد شكر مى‌كنند و اگر سختى به آنها برسد صبر مى‌كنند. عرض كردند اى وصىّ پيغمبر آخر زمان آيا امر به معروف نكنيم مگر اين كه خود به همه آنها عمل كنيم؟ و نهى از منكر نكنيم مگر وقتى كه همه منكرات را ترك كنيم؟ حضرت در جواب آنها فرمود: نه‌