إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٥٢ - باب چهاردهم در حال مؤمن در هنگام مرگ
وارد مىشوند كه متوجّه خسران و ضرر خود مىشوند، چون مىتوانستند آن را آباد كنند و نكردند و اين خسران و ضرر بزرگى است، چون ديگر وقت از دست او رفته. و در خانه تنهايى و غربت و وحشت ساكن مىشود. و ديگران در خانه دنيايى او ساكن مىشوند. و زنهاى او به ديگران شوهر مىكنند. و او در خاك منزل مىكند. پس خدا رحمت كند كسى را كه تصميم خود را يكى كند براى اصلاح آخرت خود. و آنچه براى او از حلال ممكن است قوت خود قرار دهد. و به آن اكتفا كند. و اعمال نيكو به جا آورد و آرزوهاى خود را كوتاه كند.
و روى انه اذا حمل عدوّ اللَّه الى قبره نادى الى من تبعه يا اخوتاه احذروا مثل ما قد وقعت فيه انّى اشكو دنيا غرّتنى حتّى اذا اطمأننت اليها وضعتنى و اشكو اليكم اخلّاء الهوى حتّى اذا وافقتهم تبرّوا منى و خذلونى و اشكو اليكم اولادا آثرتهم على نفسى و اسلمونى و اشكو اليكم مالا كدحت في جمعه في البرّ و البحر و قاسيت الاهوال فأحذه اعدائى و صار وبالا علىّ و عاد نفعه لغيرى و اصبحت مرتهنا به و اشكو اليكم بيت الوحدة و الوحشة و الظّلمة و المسائلة عن الصّغيرة من عملى و الكبيرة فاحذروا مثل ما قد نزل بى فوا طول بلائى و عظيم عنائى مالى من شفيع و لا حميم.
و روايت شده كه چون دشمن خدا را بردارند و به جانب قبر ببرند صدا مىزند به كسانى كه دنبال جنازه او هستند مىگويد:
اى برادران من دورى كنيد از آنچه من در آن واقع شدم. به درستى كه من از دنيايى شكايت مىكنم كه مرا گول زد و فريب داد تا چون به او مطمئن شدم مرا خوار كرد. و از دوستانى شكايت مىكنم