ترجمه شرح دعاى سحر - فهري، سيد احمد - الصفحة ١٢٨ - نقل و تتميم سخن عارف كامل حاج ميرزا جواد ملكى درباره بسم الله الرحمن الرحيم

نقل و تتميم سخن عارف كامل حاج ميرزا جواد ملكى درباره بسم اللّه الرّحمن الرّحيم‌

يكى از مشايخ ارباب سير و سلوك (رضوان اللّه عليه) در كتاب اسرار الصلوة چنين مى‌گويد: «عيبى ندارد كه به پاسخ اشكالى كه ميان اهل علم پيدا شده اشاره‌اى بكنيم و آن اشكال اين است كه اگر كسى در نماز بسم اللّه الرحمن الرحيم گفت بدون آنكه سوره‌اش را تعيين كند و يا به قصد سوره‌اى گفت كه نمى‌خواهد آن سوره را بخواند بلكه مى‌خواهد سوره ديگرى را بخواند، در چنين بسم اللّه اشكال كرده‌اند، از اين راه كه بسم اللّه در هر سوره يكى از آيات آن سوره است و در اين صورت غير از آن بسم اللّه خواهد بود كه در سوره ديگر است، چون ثابت شده كه بسم اللّه در اول هر سوره نازل شده است بجز سوره برائت.

پس اگر بخواهيم اين الفاظ عنوان قرآن بودن را داشته باشد بايد قصد حكايت همان را بكنيم كه جبرئيل آن را بر رسول خدا خوانده و الاّ آن الفاظ حقيقتى غير از اين ندارند. بنا بر اين در قرائت شدن (يا قرآن شدن) اين الفاظ لازم است كه آنچه جبرئيل آن را قرائت كرده قصد شود، و آنچه جبرئيل در فاتحه قرائت كرده بسم اللّه سوره فاتحه است، و همچنين بسم اللّه هر سوره از آيات آن سوره محسوب نشود مگر آنكه به قصد بسم اللّه همان سوره خوانده شود، پس اگر تعيين قصد نشد آيه اين سوره نخواهد شد بلكه اصلا قرآن نخواهد بود.

و پاسخ همه اين حرفها آن است كه آيات قرآن در هر عالمى حقيقتى دارد و براى هر آيه اثرهاى مخصوصى هست، و حقيقت آيه‌