ترجمه شرح دعاى سحر - فهري، سيد احمد - الصفحة ١٢٧ - دنباله سخن و دستاوردى تازه حقيقت بسم الله الرحمن الرحيم و اختلاف آن به حسب مقامات

نعبد تا پايان سوره مباركه گنجانده شده است. و همگى دايره‌اى كه به طور تفصيل در سوره فاتحه است به طور جمع در الرحمن الرحيم موجود است، و در اسم به طور جمع الجمع هست، و در باء كه الف ذات در آن مختفى است به طور احديت جمع الجمع وجود دارد، و در نقطه‌اى كه در زير باء است و تمام دايره وجود در آن نقطه سريان دارد به طور احديت سرّ جمع الجمع وجود دارد. و اين گونه احاطه و اطلاق فقط در آغاز فاتحة الكتاب الهى است كه وجود با آن آغاز شده و عابد و معبود به همديگر ارتباط يافته‌اند.

پس حقيقت اين بسم اللّه كه در سوره مباركه حمد است از حيث جمع و تفصيل عبارت است از فيض مقدس اطلاقى، و حق مخلوق به، و اوست كه اعظم اسماء الهى و بزرگترين نام خداست، و همان خليفه است كه تمام سلسله وجود از غيب و شهود در هر دو قوس نزول و صعود تحت تربيت او قرار دارند، و ديگر بسم اللّه‌ها از تعين‌هاى اين اسم شريف بوده و از مراتب آن مى‌باشند؛ بلكه هر بسم اللّه كه براى آغاز كارى از كارها گفته شده مانند خوردن و آشاميدن و آميزش جنسى و ديگر كارها تعينى است از تعين‌هاى اين اسم مطلق، هر يك به حسب حد و مقام خود، و آن اسمى كه در آن به كار رفته هرگز اين اسم اعظم نيست، كه اين اسم، اجلّ از آن است كه در مقام اطلاق و سريانى كه دارد به چنين كارهاى نالايق تعلق يابد.

پس اسم در مقام خوردن و آشاميدن مثلا عبارت است از تعين اسم اعظم به تعين خورنده و آشامنده و يا به تعين ميل به خوردن و آشاميدن، كه همه اين‌ها از تعينات آن اطلاق است. و اگر چه تعين‌ها با مطلق اتحاد دارند ولى مطلق با اطلاق و سريانى كه دارد به همراه مقيد نيست.