اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٢١١ - فرهنگ لغات و اصطلاحات

دير: محل و موقف عبادت راهبان و راهبات؛ در اصطلاح عرفا و متصوفه معانى چند دارد؛ از جمله، عالم انسانى را گويند. فروغى بسطامى گويد:

ذكر: داراى چندين معنى است؛ از جمله، خلاف نسيان، احضار امرى در ذهن به نحوى كه همواره بماند و غايب نشود، تلفظ و ذكر لسان، مواظبت بر عمل، ذكر قلب، طاعت و جزا، بيان، حديث. در اصطلاح سالكان، خروج از ميدان غفلت به فضاى مشاهدت است به واسطه غلبه خوف يا زيادى حب.

در شرح تعرف آمده است: حقيقت ذكر آن است كه هرچه جز مذكور است در ذكر فراموش كنى و مراد از ذكر، ذكر سر است نه ذكر زبان.

ذكر خفى: ذكر خفى آن است كه ذاكر زبان سر و سر را ببندد و بدون شعور او باشد، كه غيبت بنده با غيبت حق موافق شود. ذكر خفى آن است كه در مقام علم نباشد و در مقام شهود هم نباشد كه نفس شاعر باشد و بلكه بدون استشعار نفس باشد.

ذو المنن: صاحب منتها، خداوند عطاها و احسانها. صفتى است از صفات خداى تعالى.

راهرو: راهرونده، سالك. آن‌كه در طريقت وارد شده باشد.

رب الورى: خداوند آفريدگان.

رحيق: ناب، بيغش؛ مى خالص، شراب بيغش، باده ناب.

رشاد: به راه راست رفتن، از گمراهى بيرون آمدن، هدايت،