اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٧٨ - حكايت درويشى كه از عشق عابدى را مدهوش ديد

دست بنهادم كه تا جنبانمش‌

او نمى‌جنبيد قطعا مرده‌وش‌

من ز حال او عجب حيران شدم‌

سه شبانروزى تمام آنجا بدم‌

تا مگر آيد دمى بر حال خود

واقفم گرداند او از نيك و بد

همچنان آن مست جام بيخودى‌

بود مخمور شراب سرمدى‌

او به خود نامد در آن ايام هيچ‌

ماندم از حالش عجب در پيچ پيچ‌

در مناجات آمدم كاى ذو المنن‌

واقف اين سر پنهان بى‌سخن‌

واقفم گردان برين سر نهان‌

بر دل من كشف كن اين داستان‌

اندر آن بودم كه خوابم در ربود

مرغ جانم زين قفس طيران نمود

در زمان ديدم كه آمد سوى من‌

پير نورانى و گفت اى ممتحن‌

در چه حالى وز چه حيران گشته‌اى‌

وز چه رو آشفته و سرگشته‌اى‌

گفتمش آخر بگو اين مرد كيست‌

اين‌چنين حيران و واله بهر چيست‌

گفت اين مردى كه اندر كار او

گشته‌اى حيران، شنو حالش نكو

زاهد و عابد بد او هفتاد سال‌

مشتغل اندر عبادت لايزال‌

در دل او كرد حق روزى نظر

چون ز غير حق نديد آنجا اثر

جز محبت او نمى‌جست از خدا

مى‌نبود اندر دلش جا غير را

داد او را از محبت بهره‌اى‌

قدر يك عشرى ز عشرى ذره‌اى‌

زان محبت اينچنين حيران شدست‌

از كمال شوق زينسان آمدست‌

پايش اندر خاك و سر سوى سما

هر دو ديده باز كرده در هوا

تا قيامت اينچنين استاده است‌

آتش عشقش به جان افتاده است‌

حق تنش را از سباع و از هوام‌

منع فرموده است تا يوم القيام‌

جن و انس و با ملك جمع ار شوند

هيچ نتوانند بيدارش كنند

مقصد و مقصود از ايجاد ما

جز محبت نيست يكدم با خدا

اين جوابم داد و رفت از پيش من‌

من شدم بيدار و حيران زين سخن‌

هر كجا سلطان عشقش جا كند

صد جهان در هر نفس شيدا كند

اى كريم منعم و پروردگار

زين محبت شمه‌اى بر ما گمار

تا ازين فكر و خيالات عجب‌

وارهد اين جان پر رنج و تعب‌

پرده ناموس را برهم درد

ننگ بگذارد ز هستى بگذرد