اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٧٧ - حكايت درويشى كه از عشق عابدى را مدهوش ديد

پاى‌بند عشق او كن جان و دل‌

جز خيال دوست اندر جان مهل‌

لازم ار گفتى كسى با پادشا

كز غم تو گشت فارغ آن گدا

طاقت عشقش ندارد هر دلى‌

چون كند در قطره دريا منزلى‌

يكدلى بايد به پهناى جهان‌

تا غم عشقش كند منزل در آن‌

مى‌نمايد عشق از كون و مكان‌

آينه عشق‌اند ذرات جهان‌

وقف عشقش ساز ملك جان و دل‌

تخته دل شو ز نقش آب و گل‌

آفتاب عشق چون تابد به جان‌

جان او را در جهان ماند نهان‌

عشق حق چون در دلت مأوا كند

جان او را در زمان شيدا كند

چون محبت يافت در دل ذره‌اى‌

گشت عالم پيش او يك پرده‌اى‌

هر كه جامى از محبت نوش كرد

عقل را ديوانه و مدهوش كرد

لذت جام محبت هركه يافت‌

روى دل از لذت كونين تافت‌

كى شود هشيار مست جام عشق‌

عقل مجنون گشت از پيغام عشق‌

هر كه در راه محبت قايم است‌

جنت و حورش حليم و نايم است‌

هر كه را عشق و محبت داد حق‌

پيش او يكسان نمايد فيل و بق‌

جان ما از عشق چون يابد مدد

كى به هوش آيد ز مستى تا ابد

از محبت آن زمان يابى اثر

كز وجود خويش گردى بيخبر

چون شراب بيخودى در داد عشق‌

رسم مستى و جنون بنهاد عشق‌

غير عاشق خود چه داند حال عشق‌

شمه‌اى بشنو تو از احوال عشق‌

گفت درويشى كه روزى از قضا

مى‌شدم اندر بيابان با رضا

در ميان آن بيابان مهيب‌

ناگهان ديدم يكى شخص غريب‌

بر زمين استاده او بر هر دو پا

واله و حيران و سر سوى سما

چشمها واكرده بود اندر هوا

همچو كوهى ايستاده پا به جا

نزد او رفتم كه تا پرسم سخن‌

خود نكرد او التفاتى سوى من‌

دادم آوازى جواب من نگفت‌

در عجب ماندم از آن گفت و شنفت‌