اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٧٦ - حكايت حسن بصرى

ليك اگر گيرند معشوق دگر

من ببخشم زانكه هستم دادگر

زانكه بدتر از همه كفر و گناه‌

شرك آمد زان نمى‌بخشد اله‌

گر به گوشه چشم سوى ديگرى‌

از كمال عشق يكدم بنگرى‌

غيرت معشوق كى دارد روا

كان ببخشد گفت لا يغفر خدا

از امام عصر و شيخ نابعين‌

پيشواى جمله ارباب يقين‌

پير بصره آنكه نامش بد حسن‌

باز پرسيدند بر وجه حسن‌

بهترين وقت تو كى بوده است‌

حالت خوش كى رخت بنموده است‌

شيخ گفتا پيش ازين روزى پگاه‌

من به بام خانه بودم ديرگاه‌

اندر آن همسايه زن با شوهرش‌

مى‌شنيدم گفت كاى ناخوش‌منش‌

من به سر بردم به تو پنجاه سال‌

با تو بودم يك جهت در جمله حال‌

در غم و شادى و در بود و نبود

در كم و در بيش و در نقصان و سود

ننگ و نامت را نگه مى‌داشتم‌

تخم مهرت را به دل مى‌كاشتم‌

در فراق و وصل و در شكر و گله‌

من نبودم با تو يار ده دله‌

سرد و گرمت را به جان كردم قبول‌

من نگشتم از جفاى تو ملول‌

هر بلايى نيز كايد مى‌كشم‌

با همه جور و جفايت دلخوشم‌

ليك نتوانم شنيد اى بيوفا

آنكه بگزينى تو يارى را به ما

هستم امرت را به جان فرمان‌برى‌

كى توانم ديدنت با ديگرى‌

من نخواهم تن بدين يك چيز داد

حال من اينست اى نيكو نهاد

مى‌كشم پيوسته اين جور و جفا

تا ترا بينم ترا اى بيوفا

نى براى آنكه تو يارى دگر

برگزينى هر دم اى بيدادگر

وقت من خوش گشت از گفتار او

مست گشتم بى‌مى و جام و سبو

گشت آب از چشمه چشمم روان‌

يافتم معنى لا يغفر از آن‌

دل به دستش ده گرت هست آگهى‌

تا ز قيد هر دو عالم وارهى‌

غير جانان را درون جان و دل‌

جا مده ورنه شوى خوار و خجل‌

جز به عشق او مكن جان را گرو

بنده حق شو پى باطل مرو