اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٥٧ - در بيان آنكه جميع افعال به تقدير الهى است و اشاره به مسائل مختلف فيه ميان اشعرى و معتزلى و سنى و شيعى و محقق و مقلد و ايماء اصطلاحات صوفيه و منع از اظهار اسرار و تحريص به اخفاء آن بحكم و رب جوهر علم لو ابوح به # لقيل لى انت ممن يعبد الوثناء ١٨٦ و ع

و رب جوهر علم لو ابوح به‌

لقيل لى انت ممن يعبد الوثناء ١٨٦[١]

من ندارم اختيار خويشتن‌

گشته‌ام مجبور امر ذو المنن‌

او بهر ساعت بهانه نو كند

آتشى در خرمن صبرم زند

گاه گويد نيك از من بد ز تو

گاه گويد جز ره نيكى مرو

گاه گويد هست جمله از قضا

گاه گويد گفت من بد از رضا

گاه گويد باطل آمد اين رمه‌

گاه مى‌گويد كه حق‌اند اين همه‌

گويد اين يك كافر و آن مؤمن است‌

آن يكى در شك و ديگر موقن است‌

گويد اين ضالست و آن هادى دگر

وان يكى رهزن، دگر شد راهبر

گويد اين يك عاصى و آن عابدست‌

آن يكى ميخواره وان يك زاهدست‌

باز گويد هرچه هست از من بدان‌

زانكه هستم خالق هر دو جهان‌

بلكه جمله عالم هستى منم‌

من به نقش هر دو عالم روشنم‌

در حقيقت چون به غير دوست نيست‌

در ميان اين اختلاف آخر ز چيست‌

اين عبث نبود كه عين حكمت است‌

اختلاف امتى چون رحمت است‌ ١٨٧

اختلاف امتان انبيا

چون ز عين حكمت آمد اى فتى‌

اختلاف خلق و خالق چون بود

رحمت اين بيگمان افزون بود

ره برين رحمت نبردى جاهلى‌

اعتراضى مى‌كنى بيحاصلى‌

گنج ايمانست زير هر طلسم‌

پيش عارف شد مسمى عين اسم‌

او بهر جا مى‌نمايد وصف خاص‌

عين يك ديگر شمر تو عام‌وخاص‌

كرده در هر مظهرى نوعى ظهور

او به ما نزديك و ما زو دور دور

گر به صورت گشت بيگانه ز ما

او به معنى هست با ما آشنا