اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٣٣ - در باب شيوه تصحيح

مى‌كنم تصديق اين احوال و فن‌

دوست مى‌دارم هميشه اين سخن‌

خود نمى‌دانم حجاب ما ز چيست‌

واقفم كن چون ز تو پوشيده نيست‌

بايزيدش گفت صد سال دگر

روز تا شب با همه شب تا سحر

در نماز و روزه باشى دايما

هم نخواهد بود بويى زين ترا

گفت زاهد شيخ را كآخر چرا

سد راهم چيست گو بهر خدا

شيخ گفتش زانكه محجوبى به خود

هستى تو هست در راه تو سد

گفت زاهد چيست دردم را دوا

تو طبيبى كن علاج جان ما

شيخ گفت او را كه تو هرگز قبول‌

مى‌نخواهى كرد و خواهى شد ملول‌

گفت شيخا من نيم مرد فضول‌

هر چه فرمايى به جان دارم قبول‌

شيخ گفت او را همين ساعت برو

ريش و موى سر تراش و پاك شو

جامه و دستار بر كن اى سليم‌

بر ميان بند يك ازارى از گليم‌

توبره پر جوز در گردن فكن‌

رو به بازار آنگهى بى‌ما و من‌

شاخ هستى را بكن از بيخ و بن‌

كودكان هر محلت گرد كن‌

گو كه يك سيلى هر آن كو زد مرا

مى‌دهم يك جوزش از بهر خدا

در تمام شهر گرد و گو چنين‌

از سر صدق و ز اخلاص و يقين‌

هر كجا كه مى‌شناسد مر ترا

همچنين مى‌كن كه اينستت دوا

زانكه اين هستى حجاب محكم است‌

اين سد از سد سكندر كى كم است‌

گفت زاهد كى توانم كرد اين‌

گو دواى ديگر اى داناى دين‌

شيخ گفت او را كه اول گفتمت‌

تو نخواهى كرد كاين كاريست سخت‌

غير از اين خود نيست دردت را دوا

هست اين درمان دردت زاهدا

در ره مولى حجاب زين بتر

نيست رهرو را اگر دارى خبر

سالها گرچه رياضت‌ها كشيد

چون نرست از خود وصال حق نديد

جان او چون واصل جانان نشد

دردمندان را از او درمان نشد

از چنين سالك نيايد رهبرى‌

چون نشد او از حجاب خود برى‌

چون به وصل دوست او را ره نشد

از ره و منزل ز حق آگه نشد

سالكان را رهنمايى چون كند

در طريقت پيشوايى چون كند

چون به وصل دوست او را نيست بار

رو سر خود گير و دست از وى بدار