اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٢٤ - ب نسخ موجود در پاكستان

رحم آمد شيخ را بر گريه‌اش‌

گفت اى مادر مشو ناخوش منش‌

هيچ دلتنگى مكن جز خير نيست‌

حال فرزند تو من گويم كه چيست‌

دامنش درد طلب بگرفته است‌

جانش از سوداى عشق آشفته است‌

او ز كار و بار دنيا سير شد

از وجود خود بكل دلگير شد

ترك دنيا و اهل دنيا گفته است‌

سالك راه حقيقت گشته است‌

چونكه آيد پيش ما بار دگر

كس فرستم تا ترا گويد خبر

پيره‌زن شد سوى خانه بيقرار

از غم فرزند گريان زار زار

تو چه دانى حال زار عاشقان‌

درد بيدرمان و سوز بيدلان‌

قدر اهل درد داند اهل درد

هر كرا دردى نباشد نيست مرد

هر كه گردد مبتلا اندر فراق‌

او شناسد سوز و درد اشتياق‌

گر چنين حالى شود پيدا ترا

با تو گويد شرح درد بيدوا

درد و سوز عشق را درمان مجوى‌

پيش عاشق از سر و سامان مگوى‌

يكزمان بگذار شرح درد عشق‌

باز گو سوز دل آن مرد عشق‌

آن جوان از درد و سوز شوق حق‌

روز و شب در گريه و آه و قلق‌

در فراق آن جوان پاكباز

پيره‌زن پيوسته در سوز و گداز

تو كه بيدردى چه دانى درد را

عاشقان را درد بهتر از دوا

عاشق حق گشته آن يك بى‌سخن‌

عاشق عاشق شده آن پيره‌زن‌

هر يكى گشته ز ديگر جام مست‌

هر يكى را باده نوعى ديگر است‌

چون برآمد مدتى آمد نهان‌

پيش شيخ خويشتن آن نوجوان‌

رنگ گلنارش شده چون زعفران‌

از رياضت بس ضعيف و ناتوان‌

گشته گردآلود روى مهوشش‌

درهم و ژوليده موى دلكشش‌

در بر افكنده پلاس كهنه‌اى‌

كرده غم ديوار عمرش رخنه‌اى‌

گشته بالاى چو سرو او دوتا

چهره او دوستان را غم فزا

آب حسرت از دو چشم او روان‌

از غمش شسته دل از جان و جهان‌

گفت خادم را سرى كاى مرد كار

اول احمد را به پيش من بيار

پس برو آن پيره‌زن را گو خبر

تا بيايد بنگرد روى پسر

خادم آوردش روان در پيش پير

ساختش از خوان احسان بهره‌گير