اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٢٧ - اشارت به مناسبت ميان خلق و خالق و تحقيق آنكه هرچه هست حق است و عالم نمود و همى بيش نيست

حق همى گويد منت هستم محب‌

شو محبم هم ز روى اقترب‌

در هواى مهر من تو ذره باش‌

بلكه پيش نور من مطلق مباش‌

در محبت ترك خودبينى بگو

زانكه هستى هست جانت را عدو

وصل خواهى عجز و زارى پيشه كن‌

ورنه از روز فراق انديشه كن‌

هركرا باشد هواى آن پرى‌

از خودى خود ببايد شد برى‌

گر به عشق يار خود را گم كنى‌

نقد وصلش يابى و گردى غنى‌

اين ترانه چيست كاخر مى‌زنم‌

من كيم با وى كه خود را گم كنم‌

نيست چون كم مى‌شود انديشه كن‌

هست گويد تا كه گويد كن بكن‌

اين معما كى گشايد هركسى‌

فهم اين از عقل دور آمد بسى‌

درنورد آخر تو اين اوراق را

دار پنهان حالت عشاق را

ذوق اين معنى برون از فهم ماست‌

كشف اين از گفت‌وگوى ما جداست‌

گر همى خواهى بدانى اين سخن‌

در طريق عشق شو بى‌ما و من‌

بيخودانه شو نياز راه عشق‌

گر همى خواهى شوى آگاه عشق‌

عشق بايد عشق مرد راه را

تا تواند يافت وصل شاه را

رهبر اين راه غير از عشق نيست‌

هر كرا عشقى نباشد مرده‌ايست‌

عاشقى رسوايى و بى‌پردگيست‌

عشق‌ورزى كار هر افسرده نيست‌

عشق مى‌خواهد دل آزاده‌اى‌

جان غمپرورد كار افتاده‌اى‌

عشق در هر دل كه مأوا مى‌كند

از دويى آن دل مبرا مى‌كند

از غم عشقش هر آنكو شاد گشت‌

از همه قيد جهان آزاد گشت‌

گر چو ماهى ما درين دريا خوشيم‌

ليك خود را سوى ساحل مى‌كشيم‌

زانكه حال اهل دل زان برترست‌

كز طريق گفت‌وگو آرى بدست‌

چون نيابد اين بيان آن ذوق و حال‌

درنوردم اين بساط قيل و قال‌

از كمال غيرت حق اوليا

اين‌چنين پنهان شدند از ديده‌ها

گر به بحر نيستى ما غرقه‌ايم‌

كس چه داند كز كدامين فرقه‌ايم‌

پيش تو حاضر نشسته رو برو

تو خبرجويان كه آخر گو و گو

ديده بايد روشن از نور اله‌

تا درون پرده بيند روى شاه‌

بشنو از حق اولياء تحت قباب‌

لاجرم گشتند پنهان در حجاب‌ ٢١٢