اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١١٦ - حكايت ذو النون مصرى

نيست حاجت مهرخان را رنگ و بو

فارغست از رنگ و بو روى نكو

هر كه او را هست حسن جانفزا

رنگ مشاطه چه كار آيد ورا

وانكه او را نيست روى همچو ماه‌

او به رنگ و بو همى گيرد پناه‌

تا به دام آرد مگر يك ساده دل‌

كو به مكر و حيله گردد مشتغل‌

نيست سلطان را تفاخر در لباس‌

هست يكسان پيش او صوف و پلاس‌

جود و تقوى شد لباس عارفان‌

نيست از صوف و پلاس او را زيان‌

هرچه كامل كرد عين حكمتست‌

وانچه مى‌گويد برى از صنعتست‌

زندگى و مردنش بهر خداست‌

در دلش گنجايى غير از كجاست‌

گر دلت با وصل جان شد آشنا

نيست در افعال و اقوالت خطا

گرنه‌اى در خورد وصل دوستان‌

سود و سرمايه بكل گردد زيان‌

چون ترا در بزم وصلش بار شد

جان پاكت محرم اسرار شد

شد غرض از آفرينش معرفت‌

كيست انسان آنكه دارد اين صفت‌

معرفت اينجا نتيجه ديدنست‌

از گلستان رخش گل چيدنست‌

تا نگويى نيست عرفان گفت‌وگو

بهر عارف مى‌بود ديدار او

شد نصيب عالمان گفت‌وشنود

قسم عارف ذوق حالست و شهود

در ميان اين دو فرق بيحدست‌

اين به معنى خير و اين ديگر بدست‌

آن شنيده گويد و او ديده است‌

لاجرم زين رو جهان گرديده است‌

هر عمل كو بهر رويست و ريا

در حقيقت نيست مقبول خدا

طاعتى كان خلق بهر حق كنند

بيگمان بر دولت سرمد تنند

بندگى بهر رضاى حق نكوست‌

بندگى باشد كسى كو غير جوست‌

هرچه مى‌كارى همان خواهى درود

گر مسلمانى و گر گبر و يهود

هر عمل كان با غرض آميخته‌ست‌

قند و زهر آمد كه باهم ريخته‌ست‌

در هر آن كارى كه رويت با خداست‌

حق همى فرمايد آن مقبول ماست‌

نيت خير است اصل هر عمل‌

باش مخلص در ره حق بى‌دغل‌

شيخ ذو النون مقتداى خاص و عام‌

آن انيس حضرت رب الانام‌