اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١١١ - حكايت(پير بغدادى جنيد نامدار )

عقل رنگ عشق گيرد در روش‌

پس رسد از جانب جانان كشش‌

رنگ بيرنگى نگيرد رنگها

دور گردد از رهت فرسنگها

زين همه آلودگى پاكت كند

آتش اندر خرمن هستى زند

پاك سوزاند همه خاشاك و خار

پس نماند غير يار اندر ديار

عالم توحيد رخ بنمايدت‌

هرچه گفتم جمله باور آيدت‌

پاى در نه اندرين وادى درآ

ترك جان كن شو به جانان آشنا

گرنه‌اى در خورد وصل يار بين‌

جمله طاعاتت گناه آمد يقين‌

هستى تو هست جرم بس عظيم‌

ترك خود كن بازجو وصل كريم‌

خويش را ايثار راه عشق كن‌

گر تو مردى عاشقى بشنو سخن‌

دامن پير مغان آور به دست‌

تا ز قيد خود توانى باز رست‌

هر كه دارد آرزوى راه راست‌

گو بيا كاين راه تجريد و فناست‌

هر كرا لطفى الهى رهبر است‌

نيستى هستى شد و از خود برست‌

چون ز خود فانى شدى باقى به حق‌

گر همى گويى انا الحق هست حق‌

پير بغدادى جنيد نامدار

آن انيس حضرت پروردگار

آنكه در فضل و كمال معنوى‌

بينظيرى بود گر واقف شوى‌

گفت سى سالست تا گويد سخن‌

از زبان من خدا دايم به من‌

هستى من نيست خود اندر ميان‌

از جنيد اينجا نمى‌يابم نشان‌

نيست خلقان را از اين معنى خبر

اى دريغا ديده صاحبنظر

غيرت حق چشمها بردوخته‌

آرزويش هر دو كون افروخته‌

هر دو عالم غرق درياى وصال‌

در فراقش گشته از غم پايمال‌

يار در آغوش و گويد يار كو

ديده بگشا بعد از آن ديدار جو

يادم آمد قصه ماهى و آب‌

شرح حال تست از روى صواب‌

غرق آب و آب جويد روز و شب‌

وصل از هجران نداند اى عجب‌

آب مى‌جويى ز جهل اى ناتمام‌

غرق در آبى ز سر تا پا مدام‌

شادى از غم وانميدانى چرا

وصل را هجران همى خوانى چرا