اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١١٠ - حكايت(يك جوانى دلربايى ماهرو )

بى‌جمالش طاقت من طاق شد

جان ما را زهر چون ترياق شد

چون نظر بر حال زار من فكند

ديد جانم ناتوان و مستمند

رحمش آمد پرده از رخ دور كرد

از تجلى جان و دل مسرور كرد

باز از روى كرم رويم نمود

چون بديدم جمله عالم دوست بود

نقش عالم در ميان آورده است‌

روى خود در پرده پنهان كرده است‌

مهر رخسارش ز ذرات جهان‌

گشته تابان ديدم از عين العيان‌

اين زمان در هرچه افكندم نظر

بينم اندر وى رخش چون ماه و خور

اينكه مى‌گويم بيان حال ماست‌

گر گمان بد برى بى‌شك خطاست‌

گر درين معنى همى گويم دليل‌

بهره كى يابد ز ديدار خليل‌

ديده بينا دليل ره بسست‌

اين بسست ار زانكه در خانه كسست‌

چشم بينا و دل بينا طلب‌

تا كه گردى عارف اسرار رب‌

هرچه گويد عارف صاحبنظر

مى‌دهد بى‌شك ز ديد خود خبر

مرد حق بين هرچه گفت از ديده گفت‌

پيش تو گر فاش گردد گر نهفت‌

قول عارف نيست از تقليد و ظن‌

محض تحقيق و يقين است اين سخن‌

كيست عارف هركه حق بيند عيان‌

از درون پرده كون و مكان‌

جمله اشيا بيند او قايم به حق‌

گشته نقش غير عين متفق‌

نقطه‌اى در دور چون شد سايره‌

مى‌نمايد پيش چشمش دايره‌

وهم را بگذار كاينجا غير نيست‌

اندرين دوران بجز يك نقطه چيست‌

هر كه او بگذشت از وهم و خيال‌

نزد وى عقل وى آمد در ضلال‌

كثرت اشيا وجود هستى است‌

جز خدا موجود در عالم كى است‌

گر يكى صد بار بشمارى يكيست‌

عارفان را كى درين معنى شكيست‌

از هزار ار زانكه بردارى يكى‌

پس هزار آنجا نماند بيشكى‌

اين تعين‌ها نمودى بيش نيست‌

گر صد و گر صد هزار و گر يكى است‌

واحد از تكرار كى گردد كثير

كى بگويد اين سخن مرد خبير

كشف اين معنى اگر خواهى بيا

تيغ لا زن بر سر غير خدا

بعد نفى خلق كن اثبات حق‌

تا كه گردى غرق بحر ذات حق‌

از ميان برخيزد اين ما و منى‌

پس گدا گردد بحق شاه و غنى‌