اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٠٢ - حكايت ابراهيم ادهم

در فراقش بيش ازين طاقت نماند

آيت يا حسرتى‌ ٢٠٠ بر خويش خواند

صبر و طاقت ز اشتياقت طاق شد

شوق او دستان هر آفاق شد

گفت سوى مكه مى‌بايد روان‌

تا مگر آنجا بيابم زو نشان‌

پس بفرمود او كه در رستا و شهر

تا كند آنجا منادى خود به جهر

رغبت حج هركه دارد اين زمان‌

زاد و مركب گو بيا از من ستان‌

شاهزاده چون روان شد سوى حج‌

عالمى آمد به جست‌وجوى حج‌

خلق بيحد همره شهزاده شد

چونكه زاد و راحله آماده شد

راويان گفتند خلق ده هزار

همرهى كردند با آن شهريار

بر اميد آنكه ديدار پدر

اندر آنجا بو كه بيند آن پسر

جمله را او داد زاد و راحله‌

پس روان شد سوى حج آن قافله‌

مادر شهزاده همراه پسر

شد روانه اندر آن راه سفر

روز و شب از شوق ديدار پدر

مى‌ندانست آن پسر پا را ز سر

با نشاط و عيش در ره مى‌شدند

با خيال وصل او شادان بدند

مايه شادى و غم گشته خيال‌

عشقبازى با خيال آمد وصال‌

از خيالش من عجب سوداييم‌

در فراق روى او شيداييم‌

نيست ما را بيش از اين تاب فراق‌

طاقت و صبرم ز هجرش گشت طاق‌

واى بر من گر تو ننمايى جمال‌

زندگى بى‌روى تو باشد محال‌

يك نفس دورى ز روى همچو ماه‌

پيش عاشق مى‌نمايد سال و ماه‌

دوزخ عاشق فراق يار دان‌

وصل جانان شد بهشت جاودان‌

من كجا و صبر در هجران كجا

يا بكش يا هر زمان رويم نما

بى‌جمال جانفزاى روى يار

نيست عاشق را نه صبر و نى‌قرار

تا توانم ديد هر دم روى دوست‌

همچو خاك افتاده‌ام در كوى دوست‌

عشق گويد هر دمم در گوش دل‌

حال خود گو آن حكايت را بهل‌

من نمى‌گويم مرا با من گذار

شرح حال ما برونست از شمار

شمه‌اى از حال من در ضمن آن‌

گوش كن اى مونس جان و روان‌

آن جماعت چون به مكه آمدند

در پى جوياى آن سلطان شدند

ديد شهزاده مرقع پوش چند

گفت ايشان مردم صوفى‌وشند