دانشنامه تهران بزرگ - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٥٩٣ - پلنگ چال، پناهگاه
پلنگ چال، پناهگاه
نویسنده (ها) : حسن موسوی زاده
آخرین بروز رسانی : یکشنبه ١٧ آذر ١٣٩٨
تاریخچه مقالهپلنگچال، پناهگاه \ panāhgāh-e palang-čāl\ ، از مشهورترین و پررفتوآمدترین پناهگاههای مسیر درکه به قلۀ توچال.
پناهگاه پلنگچال در ١٣٤٩ ش با نظارت ابوالقاسم نوروزی با وسعتی حدود ٣٠٠ مـ٢ و خوابگاهی با گنجایش ٧٠ تا ٨٠ تن تأسیس شده است (محمدیفر، ١٤٠).
برای صعود به این پناهگاه که در ارتفاع ٥٥٠‘٢ متری از سطح دریا واقع شده است، نخست باید به محلۀ درکه رفت، سپس با گذر از کوچه ـ باغهایی زیبا در کنار رودخانۀ درکه، و عبور از راهباریکهای، و پس از حدود دو ساعت راهپیمایی، به پناهگاه پلنگچال رسید. سراسر مسیر درکه تا پناهگاه پلنگچال از زیباترین مسیرهای صعود به قلۀ توچال و ارتفاعات شمال شهر تهران به شمار میآید. در نیمۀ راه درکه به پلنگچال در ضلع باختری ارتفاع مشرف بر رودخانۀ درکه، درهای پردرخت وجود دارد که به جنگل کارا موسوم است.
از پناهگاه پلنگچال مسیری در جهت شمال باختری وجود دارد که با ٣ تا ٤ ساعت کوهپیمایی به قلۀ توچال میتوان صعود کرد. همچنین دسترسی به امامزاده داوود، قلۀ شاهنشین و یا ایستگاه ٥ تلهکابین توچال از این منطقه امکانپذیر است. پلنگچال بهجز امکانات پذیرایی از کوهنوردان، زمین مسطحی هم دارد که برای ورزش و بـازی مناسب است («پناهگاه ... »، بش ؛ شعبانی، ٨٤-٨٥).
مآخذ
«پناهگاه پلنگچال»، کتاب اول (مل )؛ شعبانی، محمد، کوه و زندگی، تهران، ١٣٧٢ ش؛ محمدیفر، داوود، فرهنگ کوهنوردی و غارنوردی ایران، تهران، ١٣٨٦ ش؛ نیز:
Ketabeavval, www.ketabeavval.ir.
حسن موسویزاده