دانشنامه تهران بزرگ - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ١١٧٦ - عبدالله، امام زاده
عبدالله، امام زاده
نویسنده (ها) : حسن موسوی زاده
آخرین بروز رسانی : جمعه ٦ تیر ١٣٩٩
تاریخچه مقالهعبدالله، امامزاده \ emām-zāde abd-ol-lāh \ ، امامزادهای واقع در آبادی لالان، در بخش رودبار قصران.
این امامزاده در ٢٠کیلومتری فشم، در کنار جادهای فرعی و خاکی به طول ٢ کمـ که از آبادی زایگان منشعب میشود، قرار دارد (سروقدی، ١٦٤؛ طباطبایی، ١١٣). مؤلف کنز الانساب، عبدالله را فرزند فضل بن رضا (ع) دانسته است که همراه برادرش جعفر در آبادی لالان به شهادت رسیده است (ص ١١١)؛ اما محمد میرزا مهندس نسب آن امامزاده را به امام موسى کاظم (ع) رسانده است (ص ٧٨).
بنای بقعۀ امامزاده عبدالله در مساحتی حدود ١٤٠ مـ٢ (سروقدی، همانجا) مشتمل بر اتاقی بزرگ است که دارای در و پنجرههای فلزی با قوس نیمدایره در بالا ست. در داخل این اتاق، بنایی که در بر گیرندۀ ضریح و قبر امامزاده است، با پلان دایرهای، حدود ٥ / ١ متر از زمین بالا آمده، و بدنۀ آن نیز با سنگ تزیین شده است.

نمای داخلی بنای بقعۀ امامزاده با گچ، و نمای بیرونی آن با سیمان سفید اندود شده است. سقف بنا با بهرهگیری از یک خرپای چوبی با ورق گالوانیزه (شیروانی) پوشیده شده، و دارای محوطهسازی مرتبی از جنس سنگ است (پازوکی، ١ / ٣٥٢).
قدمت بنای اولیۀ این بقعه که اثری از آن باقی نمانده، به سدههای ٩ و ١٠ ق نسبت داده شده است (سروقدی، همانجا). بنای امامزاده عبدالله در بهار ١٣٨١ ش در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است (پازوکی، ١ / ٣٥٤) .
مآخذ
پازوکی طرودی، ناصر، آثار تاریخی شمیران، تهران، ١٣٨٢ ش؛ سروقدی، محمدجعفر، بقاع متبرکۀ استان تهران، تهران، ١٣٨٤ ش؛ طباطبایی، محمدهادی و دیگران، تهران ١٠٠، ویژه نامۀ صدسالگی شهرداری تهران، تهران، ١٣٨٧ ش؛ کنز الانساب، بمبئی، ١٣٠٢ ق؛ محمد میرزا مهندس، «جغرافیای درۀ رودبار قصران»، به کوشش حسین کریمان، میراث اسلامی ایران، به کوشش رسول جعفریان، قم، ١٣٧٥ ش، ج ٣.
حسن موسویزاده