آبنیک \ āb-nīk\ ، از آبادیهای دهستان رودبار قصران. این آبادی در منطقه‌ای کوهستانی با آب‌وهوایی سرد و خشک و نیمه‌مرطوب و با جمعیتی حدود ٢٧٤ تن (١٣٨٥ ش) در °٣٥ و ´٥٩ عرض شمالی، و °٥١ و ´٣٧ طول شرقی، در ارتفاع ٤٣١‘٢متری از سطح دریا، و فاصلۀ ١٢کیلومتری شمال خاوری فشم، در میان دره‌ای که از فشم به طرف شمال خاور و سرانجام به دشت لار ختم می‌شود، واقع شده است (پازوکی، ١/ ٣٥٧؛ «درگاه ... »، بش‌ ؛ فرهنگ ... ، ٣٨/ ٣؛ محمودیان، ٨٤).
آبنیک به سبب برخورداری از آب فراوان و آب‌و هوای مناسب از مناطق آباد و سرسبز بخش رودبار قصران به‌شمار می‌آید. تکه سفالهای یافت شده در سطح روستا از قدمت آن حکایت دارد. امروزه بخش اعظم بافت قدیمی روستا تخریب، و به جای آن ساختمانهای جدید احداث شده است. بقایای اندک بناهای قدیمی و تاریخی روستای آبنیک نیمه ویران و احیانشدنی است. تنها آثـار فرهنگی ـ تاریخی باقی‌مانده در روستای آبنیک، بنای ٣ امامزاده به نامهای امامزاده ابراهیم، امامزاده طیب و امام‌زاده موسى است (پازوکی، همانجا).
رودهای گرمابدر و آبنیک از میان آبادی می‌گذرند (همو، نیز فرهنگ، همانجاها). اقتصاد این آبادی برپایۀ کشاورزی، دامداری، باغداری و پرورش زنبورعسل استوار است. آب مورد نیاز برای کشاورزی از طریق آب رود و چشمه تأمین می‌شود. گندم، جو، سیب درختی، گلابی، گردو، گیلاس و آلبالو عمده‌ترین محصولات کشاورزی این روستا ست (همان، ٣٨/ ٣-٤؛ کریمان، ١/ ٤٢٦).
اهالی این روستا به زبان فارسی با گویشی شبیه به گویش مازندرانی گفت‌وگو می‌کنند ( فرهنگ، ٣٨/ ٣).

مآخذ

پازوکی طرودی، ناصر، آثار تاریخی شمیران، تهران، ١٣٨٢ ش؛ «درگاه ملی آمار»، آمار (مل‌ )؛ فرهنگ جغرافیایی آبادیهای کشور، سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، تهران، ١٣٧٠ ش؛ کریمان، حسین، قصران ( کوهسران)، تهران، ١٣٥٦ ش؛ محمودیان، علی‌اکبر و دیگران، اطلس شهرستان شمیران، تهران، ١٣٨١ ش؛ نیز:

Amar, www. Amar. Org. ir / Dfault. Aspx? tabid = ٥٤٩ & agent Type = view & Property ID = ١٤٨٣.
حسن موسوی‌زاده